Divan-e Shams by Rumi, in the Ghazal form

غزل شمارهٔ 1371–ای عاشقان ای عاشقان پیمانه را گم کرده‌ام

غزل شمارهٔ 1372–این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده‌ام

This time I am wholly involved in loverhood, this time I am wholly cut off from well-being.

غزل شمارهٔ 1373–هان ای طبیب عاشقان دستی فروکش بر برم

غزل شمارهٔ 1374–ای عاشقان ای عاشقان من خاک را گوهر کنم

غزل شمارهٔ 1375–باز آمدم چون عیدِ نو، تا قفلِ زندان بشکنم

غزل شمارهٔ 1376–کاری ندارد این جهان تا چند گل کاری کنم

غزل شمارهٔ 1377–ای با من و پنهان چو دل، از دل سلامت می‌کنم

غزل شمارهٔ 1378–ای آسمان این چرخ من زان ماه رو آموختم

غزل شمارهٔ 1379–آمد خیال خوش که من از گلشن یار آمدم

غزل شمارهٔ 1380–دی بر سرم تاج زری بنهاده است آن دلبرم

Yesterday my darling placed a golden crown on my head; however many blows you may strike, it will not fall from my head.

غزل شمارهٔ 1381–هرگز ندانم راندن مستی که افتد بر درم

غزل شمارهٔ 1382–ای ساقی روشن دلان بردار سغراق کرم

غزل شمارهٔ 1383–تا من بدیدم روی تو ای ماه و شمع روشنم

غزل شمارهٔ 1384–عشقا، تو را قاضی برم کاشکستیم همچون صنم

غزل شمارهٔ 1385–بس جهد می‌کردم که من آیینهٔ نیکی شوم

غزل شمارهٔ 1386–آمد بهار ای دوستان، منزل به سروستان کنیم

غزل شمارهٔ 1387–هین، خیره خیره می‌نگر اندر رخ صفراییم

غزل شمارهٔ 1388–ای نفس کل صورت مکن وی عقل کل بشکن قلم

غزل شمارهٔ 1389–ای پاک رو چون جام جم وز عشق آن مه متهم

غزل شمارهٔ 1390–باز آمدم، باز آمدم، از پیش آن یار آمدم

غزل شمارهٔ 1391–تا کی به حبس این جهان من خویش زندانی کنم؟!

غزل شمارهٔ 1392–یار شدم، یار شدم، با غم تو یار شدم

غزل شمارهٔ 1393–مُرده بُدم زنده شدم، گریه بُدم خنده شدم

I was dead, I became alive; I was weeping, I became laughing; the power of love came, and I became everlasting power.

غزل شمارهٔ 1394–دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم

غزل شمارهٔ 1395–مطرب عشق ابدم زخمه عشرت بزنم

غزل شمارهٔ 1396–باز در اسرار روم جانب آن یار روم

غزل شمارهٔ 1397–زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم

Of these two thousand I’s and we’s I wonder, which one am I? Give ear to my babble, do not lay your hand on my mouth.

غزل شمارهٔ 1398–جمع تو دیدم پس از این هیچ پریشان نشوم

غزل شمارهٔ 1399–هر نفسی تازه ترم کز سر روزن بپرم

غزل شمارهٔ 1400–تیز دَوم، تیز دَوم، تا به سواران برسم

غزل شمارهٔ 1401–کوه نیم سنگ نیم چونک گدازان نشوم

غزل شمارهٔ 1402–دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرم

غزل شمارهٔ 1403–آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم

غزل شمارهٔ 1404–کار مرا چو او کند کار دگر چرا کنم

غزل شمارهٔ 1405–میل هواش می کنم طال بقاش می زنم

غزل شمارهٔ 1406–هر شب و هر سحر تو را من به دعا بخواستم

غزل شمارهٔ 1407–دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرم

غزل شمارهٔ 1408–تا به کی ای شکر چو تن بی‌دل و جان فغان کنم

غزل شمارهٔ 1409–ای تو بداده در سحر از کف خویش باده‌ام

غزل شمارهٔ 1410–تا که اسیر و عاشق آن صنم چو جان شدم

غزل شمارهٔ 1411–گرم درآ و دم مده باده بیار ای صنم

غزل شمارهٔ 1412–بیا هر کس که می خواهد که تا با وی گرو بندم

غزل شمارهٔ 1413–کشید این دل گریبانم به سوی کوی آن یارم

غزل شمارهٔ 1414–درخت و آتشی دیدم ندا آمد که جانانم

I saw a tree and a fire. A call came, “My darling!” That fire is calling me; am I Moses son of ‘Imr¯an?

غزل شمارهٔ 1415–ز فرزین بند آن رخ من چه شهماتم چه شهماتم

غزل شمارهٔ 1416–تُرُش رویی و خشمینی چنین شیرین ندیده‌ستم

غزل شمارهٔ 1417–به حق روی تو که من چنین رویی ندیدستم

غزل شمارهٔ 1418–دلا مشتاق دیدارم غریب و عاشق و مستم

غزل شمارهٔ 1419–بگفتم حال دل گویم از آن نوعی که دانستم

غزل شمارهٔ 1420–اگر شد سود و سرمایه چه غمگینی چو من هستم