Ghazaliyat by Urfi, in the Ghazal form

غزل شمارهٔ 301بسی در کوفتم تا یک خبر از می فروش آمد

7 couplets

غزل شمارهٔ 302دل مراد به گرد حصول می گردد

6 couplets

غزل شمارهٔ 303دل بشد فرزانه و عقل از فسون دلگیر شد

7 couplets

غزل شمارهٔ 304اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد

6 couplets

غزل شمارهٔ 305ترسم از اهل ورع، شوق شرابم بکشند

7 couplets

غزل شمارهٔ 306باز شاهین امیدم اوج پروازی کند

7 couplets

غزل شمارهٔ 307چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید

8 couplets

غزل شمارهٔ 308آواره دلی کو روش خیر نداند

4 couplets

غزل شمارهٔ 309به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند

6 couplets

غزل شمارهٔ 310عیدی چنین، که زاهد، اندوه دین ندارد

6 couplets

غزل شمارهٔ 311آنجا که بخت بد به تقاضا غلو کند

6 couplets

غزل شمارهٔ 312آن طره چون علم به سر دوش می زند

6 couplets

غزل شمارهٔ 313در ره سودای او، فرزانه در خون می رود

6 couplets

غزل شمارهٔ 314به جهان چه کار سازم، که به ساختن نیرزد

5 couplets

غزل شمارهٔ 315کسی کز فقر جوید کام، درویش کی ماند

5 couplets

غزل شمارهٔ 316لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد

8 couplets

غزل شمارهٔ 317مست عشق تو که میدان طلب از شیر شود

4 couplets

غزل شمارهٔ 318غم چو شبخون می زند، هان دوستان لشگر کنید

4 couplets

غزل شمارهٔ 319دگر دلم ز می تازه مست می گردد

7 couplets

غزل شمارهٔ 320یاران به روز حادثه برق جهان شوند

11 couplets

غزل شمارهٔ 321هرکس به روز نیک مرا غمگسار شد

9 couplets

غزل شمارهٔ 322کو عشق کاز شمایل عقلم جنون چکد

5 couplets

غزل شمارهٔ 323به داغ کفر و دین در کوچه و بازار می باید

7 couplets

غزل شمارهٔ 324ز فتنه ای دل و جانم به ناله بر دستند

6 couplets

غزل شمارهٔ 325کسی میوهٔ غم ز باغم نَخُورد

7 couplets

غزل شمارهٔ 326کنون که دیده خریدیم، باغ ها گم شد

5 couplets

غزل شمارهٔ 327تا چند به زنجیر خرد بند توان بود

6 couplets

غزل شمارهٔ 328چون با من در سخن آن لعل آتشناک خواهد شد

7 couplets

غزل شمارهٔ 329در ملک عشق هر که شهیدش نمی کنند

6 couplets

غزل شمارهٔ 330به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند

6 couplets

غزل شمارهٔ 331دوش کز عشق تو، دل عیب سلامت می کرد

8 couplets

غزل شمارهٔ 332به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد

7 couplets

غزل شمارهٔ 333چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجد

6 couplets

غزل شمارهٔ 334گر نیم قطره ز دهان سبو چکد

5 couplets

غزل شمارهٔ 335سرم ز وصل نهانی بلند خواهد شد

8 couplets

غزل شمارهٔ 336از مرگ من آن عشوه نما را که خبر کرد

7 couplets

غزل شمارهٔ 337گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد

7 couplets

غزل شمارهٔ 338بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند

6 couplets

غزل شمارهٔ 339به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجد

6 couplets

غزل شمارهٔ 340حیف است که دستی به نمکدان تو یابند

5 couplets

غزل شمارهٔ 341بیا ای بخت سرگردان نشینید

6 couplets

غزل شمارهٔ 342ز کوی عشق مَلَک دل‌شکسته می‌آید

5 couplets

غزل شمارهٔ 343گشود زلف معنبر شمال، تا چه کند

5 couplets

غزل شمارهٔ 344هر جا که مست و غمزه زن، آن عشوه آئین می رود

5 couplets

غزل شمارهٔ 345بازم به طوف کعبه احرام تازه شد

6 couplets

غزل شمارهٔ 346گشتم اندر دل خوبان، همه خوبان خودند

9 couplets

غزل شمارهٔ 347خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد

5 couplets

غزل شمارهٔ 348کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید

6 couplets

غزل شمارهٔ 349شبی که در قدم وصل یار می‌گذرد

10 couplets

غزل شمارهٔ 350عاشقان گر به دل از دوست غباری دارند

9 couplets

Ghazaliyat by Urfi, in the Ghazal form

Poems

غزل شمارهٔ 301–بسی در کوفتم تا یک خبر از می فروش آمد

غزل شمارهٔ 302–دل مراد به گرد حصول می گردد

غزل شمارهٔ 303–دل بشد فرزانه و عقل از فسون دلگیر شد

غزل شمارهٔ 304–اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد

غزل شمارهٔ 305–ترسم از اهل ورع، شوق شرابم بکشند

غزل شمارهٔ 306–باز شاهین امیدم اوج پروازی کند

غزل شمارهٔ 307–چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید

غزل شمارهٔ 308–آواره دلی کو روش خیر نداند

غزل شمارهٔ 309–به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند

غزل شمارهٔ 310–عیدی چنین، که زاهد، اندوه دین ندارد

غزل شمارهٔ 311–آنجا که بخت بد به تقاضا غلو کند

غزل شمارهٔ 312–آن طره چون علم به سر دوش می زند

غزل شمارهٔ 313–در ره سودای او، فرزانه در خون می رود

غزل شمارهٔ 314–به جهان چه کار سازم، که به ساختن نیرزد

غزل شمارهٔ 315–کسی کز فقر جوید کام، درویش کی ماند

غزل شمارهٔ 316–لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد

غزل شمارهٔ 317–مست عشق تو که میدان طلب از شیر شود

غزل شمارهٔ 318–غم چو شبخون می زند، هان دوستان لشگر کنید

غزل شمارهٔ 319–دگر دلم ز می تازه مست می گردد

غزل شمارهٔ 320–یاران به روز حادثه برق جهان شوند

غزل شمارهٔ 321–هرکس به روز نیک مرا غمگسار شد

غزل شمارهٔ 322–کو عشق کاز شمایل عقلم جنون چکد

غزل شمارهٔ 323–به داغ کفر و دین در کوچه و بازار می باید

غزل شمارهٔ 324–ز فتنه ای دل و جانم به ناله بر دستند

غزل شمارهٔ 325–کسی میوهٔ غم ز باغم نَخُورد

غزل شمارهٔ 326–کنون که دیده خریدیم، باغ ها گم شد

غزل شمارهٔ 327–تا چند به زنجیر خرد بند توان بود

غزل شمارهٔ 328–چون با من در سخن آن لعل آتشناک خواهد شد

غزل شمارهٔ 329–در ملک عشق هر که شهیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ 330–به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند

غزل شمارهٔ 331–دوش کز عشق تو، دل عیب سلامت می کرد

غزل شمارهٔ 332–به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد

غزل شمارهٔ 333–چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجد

غزل شمارهٔ 334–گر نیم قطره ز دهان سبو چکد

غزل شمارهٔ 335–سرم ز وصل نهانی بلند خواهد شد

غزل شمارهٔ 336–از مرگ من آن عشوه نما را که خبر کرد

غزل شمارهٔ 337–گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد

غزل شمارهٔ 338–بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند

غزل شمارهٔ 339–به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجد

غزل شمارهٔ 340–حیف است که دستی به نمکدان تو یابند

غزل شمارهٔ 341–بیا ای بخت سرگردان نشینید

غزل شمارهٔ 342–ز کوی عشق مَلَک دل‌شکسته می‌آید

غزل شمارهٔ 343–گشود زلف معنبر شمال، تا چه کند

غزل شمارهٔ 344–هر جا که مست و غمزه زن، آن عشوه آئین می رود

غزل شمارهٔ 345–بازم به طوف کعبه احرام تازه شد

غزل شمارهٔ 346–گشتم اندر دل خوبان، همه خوبان خودند

غزل شمارهٔ 347–خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد

غزل شمارهٔ 348–کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید

غزل شمارهٔ 349–شبی که در قدم وصل یار می‌گذرد

غزل شمارهٔ 350–عاشقان گر به دل از دوست غباری دارند

غزل شمارهٔ 301بسی در کوفتم تا یک خبر از می فروش آمد

غزل شمارهٔ 302دل مراد به گرد حصول می گردد

غزل شمارهٔ 303دل بشد فرزانه و عقل از فسون دلگیر شد

غزل شمارهٔ 304اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد

غزل شمارهٔ 305ترسم از اهل ورع، شوق شرابم بکشند

غزل شمارهٔ 306باز شاهین امیدم اوج پروازی کند

غزل شمارهٔ 307چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید

غزل شمارهٔ 308آواره دلی کو روش خیر نداند

غزل شمارهٔ 309به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند

غزل شمارهٔ 310عیدی چنین، که زاهد، اندوه دین ندارد

غزل شمارهٔ 311آنجا که بخت بد به تقاضا غلو کند

غزل شمارهٔ 312آن طره چون علم به سر دوش می زند

غزل شمارهٔ 313در ره سودای او، فرزانه در خون می رود

غزل شمارهٔ 314به جهان چه کار سازم، که به ساختن نیرزد

غزل شمارهٔ 315کسی کز فقر جوید کام، درویش کی ماند

غزل شمارهٔ 316لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد

غزل شمارهٔ 317مست عشق تو که میدان طلب از شیر شود

غزل شمارهٔ 318غم چو شبخون می زند، هان دوستان لشگر کنید

غزل شمارهٔ 319دگر دلم ز می تازه مست می گردد

غزل شمارهٔ 320یاران به روز حادثه برق جهان شوند

غزل شمارهٔ 321هرکس به روز نیک مرا غمگسار شد

غزل شمارهٔ 322کو عشق کاز شمایل عقلم جنون چکد

غزل شمارهٔ 323به داغ کفر و دین در کوچه و بازار می باید

غزل شمارهٔ 324ز فتنه ای دل و جانم به ناله بر دستند

غزل شمارهٔ 325کسی میوهٔ غم ز باغم نَخُورد

غزل شمارهٔ 326کنون که دیده خریدیم، باغ ها گم شد

غزل شمارهٔ 327تا چند به زنجیر خرد بند توان بود

غزل شمارهٔ 328چون با من در سخن آن لعل آتشناک خواهد شد

غزل شمارهٔ 329در ملک عشق هر که شهیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ 330به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند

غزل شمارهٔ 331دوش کز عشق تو، دل عیب سلامت می کرد

غزل شمارهٔ 332به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد

غزل شمارهٔ 333چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجد

غزل شمارهٔ 334گر نیم قطره ز دهان سبو چکد

غزل شمارهٔ 335سرم ز وصل نهانی بلند خواهد شد

غزل شمارهٔ 336از مرگ من آن عشوه نما را که خبر کرد

غزل شمارهٔ 337گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد

غزل شمارهٔ 338بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند

غزل شمارهٔ 339به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجد

غزل شمارهٔ 340حیف است که دستی به نمکدان تو یابند

غزل شمارهٔ 341بیا ای بخت سرگردان نشینید

غزل شمارهٔ 342ز کوی عشق مَلَک دل‌شکسته می‌آید

غزل شمارهٔ 343گشود زلف معنبر شمال، تا چه کند

غزل شمارهٔ 344هر جا که مست و غمزه زن، آن عشوه آئین می رود

غزل شمارهٔ 345بازم به طوف کعبه احرام تازه شد

غزل شمارهٔ 346گشتم اندر دل خوبان، همه خوبان خودند

غزل شمارهٔ 347خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد

غزل شمارهٔ 348کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید

غزل شمارهٔ 349شبی که در قدم وصل یار می‌گذرد

غزل شمارهٔ 350عاشقان گر به دل از دوست غباری دارند