صداکار محسن لیله‌کوهی کی آڈیوز میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 594–امروز جمال تو سیمای دگر دارد

Today your beauty has another lineament, today your delectable lip has another sweetmeat;

غزل شمارهٔ 598–یارانِ سحر خیزان تا صبح که دریابد؟

Morn-arising friends, who is there that discovers the dawn, who discovers us dancing in confusion like atoms?

غزل شمارهٔ 602–آن کس که تو را دارد از عیش چه کم دارد

غزل شمارهٔ 615–خواب از پی آن آید تا عقل تو بستاند

غزل شمارهٔ 619–آن صبح سعادت‌ها چون نورفشان آید

غزل شمارهٔ 620–از سرو مرا بوی بالای تو می‌آید

غزل شمارهٔ 622–جان پیش تو هر ساعت می‌ریزد و می‌روید

Every moment the Soul is decaying and growing before you, and how should any man plead with you for the sake of a single soul?

غزل شمارهٔ 623–عاشق شده‌ای ای دل سودات مبارک باد

غزل شمارهٔ 628–ای دوست‌! شکر بهتر یا آنک شکر سازد‌؟

غزل شمارهٔ 633–شمس و قمرم آمد سمع و بصرم آمد

غزل شمارهٔ 636–بمیرید بمیرید در این عشق بمیرید

Die now, die now, in this Love die; when you have died in this Love, you will all receive new life.

غزل شمارهٔ 637–برانید برانید که تا بازنمانید

غزل شمارهٔ 639–آن سرخ قبایی که چو مه پار برآمد

غزل شمارهٔ 648–ای قوم به حج رفته کجایید؟ کجایید؟

غزل شمارهٔ 656–مرغان که کنون از قفس خویش جدایید

Birds, who are now parted from your cage, show your faces again and declare where you are.

غزل شمارهٔ 683–ز خاک من اگر گندم برآید

غزل شمارهٔ 686–ای مطرب جان چو دف به دست آمد

غزل شمارهٔ 687–کی باشد کاین قفس چمن گردد

غزل شمارهٔ 706–روزم به عیادت شب آمد

غزل شمارهٔ 729–اینک آن جویی که چرخ سبز را گردان کند

غزل شمارهٔ 730–اینک آن مرغان که ایشان بیضه‌ها زرین کنند

Behold, those birds which lay golden eggs every morning saddle the swift colt of the skies.

غزل شمارهٔ 731–پیش از آن کاندر جهان باغ و می و انگور بود

غزل شمارهٔ 732–دی میان عاشقان ساقی و مطرب میر بود

غزل شمارهٔ 734–مطربا این پرده زن کز رهزنان فریاد و داد

غزل شمارهٔ 765–هله نومید نباشی که تو را یار براند

Say, do not despair because the Beloved drives you away; if He drives you away today, will He not call you back tomorrow?

غزل شمارهٔ 767–صنما جفا رها کن کرم این روا ندارد

غزل شمارهٔ 768–چمنی که جمله گل‌ها به پناه او گریزد

غزل شمارهٔ 770–همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد

غزل شمارهٔ 771–هله عاشقان بکوشید، که چو جسم و جان نماند

Ho, lovers, labour so that, when body and soul remain no more, your hearts may fly to heaven, not remain heavy like the body.

غزل شمارهٔ 774–به میان دل خیال مه دلگشا درآمد

غزل شمارهٔ 775–هَله هُش دار که در شهرْ دو سه طَرّارند

غزل شمارهٔ 780–بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد

غزل شمارهٔ 782–خبرت هست که در شهر شکر ارزان شد

Have you heard that sugar has become cheap in the town? Have you heard that winter has vanished and summer is here?

غزل شمارهٔ 785–ما نه زان محتشمانیم که ساغر گیرند

غزل شمارهٔ 806–یا رب این بوی خوش از روضه جان می‌آید

Lord, is this sweet scent coming from the meadow of the soul, or is it a breeze wafting from beyond the world?

غزل شمارهٔ 819–اندک اندک جمع مستان می‌رسند

Little by little the drunkards congregate, little by little the wine-worshippers arrive.

غزل شمارهٔ 828–هر که را اسرار عشق اظهار شد

غزل شمارهٔ 843–در عشق زنده باید، کز مُرده هیچ ناید

غزل شمارهٔ 850–یک خانه پر ز مستان مستان نو رسیدند

غزل شمارهٔ 852–جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید

غزل شمارهٔ 854–گفتم مکن چنین‌ها ای جان چنین نباشد

غزل شمارهٔ 857–گفتی که در چه کاری با تو چه کار ماند

غزل شمارهٔ 870–چشمم همی‌پرد مگر آن یار می‌رسد

غزل شمارهٔ 890–صبحدمی همچو صبح پرده ظلمت درید

غزل شمارهٔ 891–دی شد و بهمن گذشت فصل بهاران رسید

غزل شمارهٔ 898–بانگ زدم من که «دل مست کجا می‌رود؟»

غزل شمارهٔ 900–بگیر دامن لطفش که ناگهان بگریزد

Hold on the skirt of His grace, for suddenly He will flee; but do not draw Him as an arrow, for He will flee from the bow.

غزل شمارهٔ 901–اگر دمی بنوازد مرا نگار چه باشد

غزل شمارهٔ 904–ز باد حضرت قدسی بنفشه زار چه می‌شد

غزل شمارهٔ 911–به روز مرگ چو تابوت من روان باشد

On the day of death, when my bier is on the move, do not suppose that I have any pain at leaving this world.