صداکار محسن لیله‌کوهی کی آڈیوز میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1392–یار شدم، یار شدم، با غم تو یار شدم

غزل شمارهٔ 1393–مُرده بُدم زنده شدم، گریه بُدم خنده شدم

I was dead, I became alive; I was weeping, I became laughing; the power of love came, and I became everlasting power.

غزل شمارهٔ 1397–زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم

Of these two thousand I’s and we’s I wonder, which one am I? Give ear to my babble, do not lay your hand on my mouth.

غزل شمارهٔ 1409–ای تو بداده در سحر از کف خویش باده‌ام

غزل شمارهٔ 1410–تا که اسیر و عاشق آن صنم چو جان شدم

غزل شمارهٔ 1435–به گرد دل همی‌گردی چه خواهی کرد می‌دانم

غزل شمارهٔ 1436–تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 1438–ندارد پای عشق او دل بی‌دست و بی‌پایم

غزل شمارهٔ 1446–گر بی‌دل و بی‌دستم وز عشق تو پابستم

غزل شمارهٔ 1447–رفتم به طبیب جان گفتم که ببین دستم

I went to the physician of the soul, I said, “Look at my hand. I am heartlorn and sick at once, both lover and intoxicated.

غزل شمارهٔ 1453–در آینه چون بینم نقش تو به گفت آرم

غزل شمارهٔ 1458–یک لحظه و یک ساعت دست از تو نمی‌دارم

Not for one single moment do I let hold of you, for you are my whole concern, you are my whole affair.

غزل شمارهٔ 1462–صورتگر نقاشم هر لحظه بتی سازم

I am a painter, a picture-maker, every moment I fashion an idol, then before you I melt away all the idols,

غزل شمارهٔ 1467–این شکل که من دارم ای خواجه که را مانم

غزل شمارهٔ 1468–امروز خوشم با تو، جان تو و فردا هم

غزل شمارهٔ 1469–بیخود شده‌ام لیکن بیخودتر از این خواهم

غزل شمارهٔ 1472–دگربار دگربار ز زنجیر بجستم

Once again, once again I have escaped from my chains, I have burst out of these bonds and this trap which seizes the infirm.

غزل شمارهٔ 1474–حکیمیم طبیبیم ز بغداد رسیدیم

غزل شمارهٔ 1475–بجوشید بجوشید که ما اهل شعاریم

غزل شمارهٔ 1477–از اول امروز چو آشفته و مستیم

غزل شمارهٔ 1478–المنه لله که ز پیکار رهیدیم

غزل شمارهٔ 1480–خیزید مخسپید که نزدیک رسیدیم

غزل شمارهٔ 1481–ما آتش عشقیم که در موم رسیدیم

غزل شمارهٔ 1482–چون در عدم آییم و سر از یار برآریم

غزل شمارهٔ 1483–امروز مها خویش ز بیگانه ندانیم

غزل شمارهٔ 1484–بشکن قدح باده که امروز چنانیم

غزل شمارهٔ 1486–چون آینه رازنما باشد جانم

Like a mirror my soul displays secrets; I am able not to speak, but I am unable not to know.

غزل شمارهٔ 1487–امروز چنانم که خر از بار ندانم

غزل شمارهٔ 1489–ساقی ز پی عشق روان است روانم

Saki, my spirit is moving in the track of love, but because of your weariness my tongue is tied.

غزل شمارهٔ 1520–مرا پرسی که چونی؟ بین که چونم

غزل شمارهٔ 1523–نه آن شیرم که با دشمن برآیم

غزل شمارهٔ 1524–چو آب آهسته زیر که درآیم

غزل شمارهٔ 1526–از آن باده ندانم، چون فنایم

غزل شمارهٔ 1528–به پیش باد تو ما همچو گردیم

غزل شمارهٔ 1535–بیا تا قدرِ یکدیگر بدانیم

غزل شمارهٔ 1544–مرا گویی چه سانی من چه دانم

غزل شمارهٔ 1545–شراب شیره انگور خواهم

غزل شمارهٔ 1582–هرچ گویی از بهانه لا نسلم لا نسلم

غزل شمارهٔ 1591–وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنم

غزل شمارهٔ 1594–ایها العشاق آتش گشته چون استاره‌ایم

غزل شمارهٔ 1595–سر قدم کردیم و آخر سوی جیحون تاختیم

غزل شمارهٔ 1598–ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیم

غزل شمارهٔ 1604–بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستم

Give me that last night’s wine, for I am intoxicated by your potion; H. ¯atim of the world, give into my hand a huge cup.

غزل شمارهٔ 1605–بزن آن پرده نوشین که من از نوش تو مستم

غزل شمارهٔ 1606–هله دوشت یله کردم شب دوشت یله کردم

غزل شمارهٔ 1608 - چه کس‌ام من؟ چه کس‌ام من؟ که بسی وسوسه‌مندم

غزل شمارهٔ 1613–به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزم

غزل شمارهٔ 1615–من اگر دست زنانم نه من از دستِ زنانم

If I am hand-clapping, I belong not to the clappers; I am neither of this nor of that, I am of that mighty city.

غزل شمارهٔ 1619–تو گواه باش خواجه که ز توبه توبه کردم

غزل شمارهٔ 1620–هوسی است در سر من که سر بشر ندارم

There is a passion in my head that I have no inclination for mankind, this passion makes me so that I am unaware of myself.