غزل شمارهٔ 1608
شاعر: رومی
Toggle stanza 1چه کسام من؟ چه کسام من؟ که بسی وسوسهمندم
11
چه
کسام من؟ چه کسام من؟ که بسی وسوسهمندم
گَه
از آن سوی کشندم، گَه از این سوی کشندم
22
زِ
کشاکش چو کمانام به کفِ گوشکشانم
قدَر
از بام درافتد چو درِ خانه ببندم
33
مگر
استارهیِ چرخم! که ز برجی سوی برجی
به
نُحوسیش بگریم به سُعودیش بخندم
44
به
سما و به بروجش، به هبوط و به عروجش
نفسی
همتکِ بادم نفسی من هَلَپَندم
55
نفَسی
آتشِ سوزان، نفَسی سیلِ گریزان
ز
چه اصلم؟ ز چه فصلم؟ به چه بازار خرندم؟
66
نفسی
فوقِ طباقم، نفسی شام و عراقم
نفسی
غرقِ فراقم، نفسی رازِ تو رَندم
77
نفسی
همرهِ ماهم، نفسی مستِ الهم
نفسی
یوسفِ چاهم، نفسی جمله گزندم
88
نفسی
رهزن و غولم، نفسی تند و ملولم
نفسی
زین دو برونم، که بر آن بامِ بلندم
99
بزن
ای مطربِ قانون هوسِ لیلی و مجنون!
که
من از سلسله جَستم؛ وَتَدِ هوش بِکَندم
1010
به
خدا که نگریزی! قدحِ مِهر نریزی!
چه
شود ای شَهِ خوبان که کنی گوش به پندم
1111
هله!
ای اوّل و آخر! بده آن بادهیِ فاخر!
که
شد این بزم منوّر به تو ای عشقِ پسندم
1212
بده
آن بادهیِ جانی زِ خراباتِ معانی
که
بدان ارزد چاکر که از آن باده دهندم
1313
بپَران
ناطقِ جان را تو از این منطقِ رسمی
که
نمییابد میدانِ بگو حرفِ سمندم
زمین