صداکار محسن لیله‌کوهی کی آڈیوز میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1621–چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم

غزل شمارهٔ 1622–تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم

غزل شمارهٔ 1624–خبری اگر شنیدی ز جمال و حسن یارم

غزل شمارهٔ 1628–دیده از خلق ببستم چو جمالش دیدم

I closed my eyes to creation when I beheld his beauty, I became intoxicated with his beauty and bestowed my soul.

غزل شمارهٔ 1629–دل چه خورده‌ست عجب دوش که من مخمورم

غزل شمارهٔ 1637–منم آن دزد که شب نقب زدم ببریدم

غزل شمارهٔ 1644–جز ز فتان دو چشمت ز کی مفتون باشیم

غزل شمارهٔ 1649–وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم

The time has come for us to become madmen in your chain, to burst our bonds and become estranged from all;

غزل شمارهٔ 1653–من از این خانه پرنور به در می نروم

غزل شمارهٔ 1673–امشب ای دلدار مهمان توییم

غزل شمارهٔ 1674–ما ز بالاییم و بالا می‌‌رویم

غزل شمارهٔ 1686–گفتم که عهد بستم وز عهد بد برستم

غزل شمارهٔ 1690–اندر دو کون جانا بی‌تو طرب ندیدم

Without you, Darling, in both worlds I have seen no joy; many wonders I have seen, a wonder like you I have not seen.

غزل شمارهٔ 1697–آری ستیزه می کن تا من همی‌ستیزم

غزل شمارهٔ 1698–ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم

غزل شمارهٔ 1724–همه جمال تو بینم چو چشم باز کنم

غزل شمارهٔ 1726–بیار باده که دیر است در خمار توام

غزل شمارهٔ 1740–خوشی خوشی تو ولی من هزار چندانم

غزل شمارهٔ 1759–اه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم

غزل شمارهٔ 1771–شد ز غمت خانهٔ سودا دلم

غزل شمارهٔ 1785–بیا بیا دلدار من دلدار من

غزل شمارهٔ 1786–دزدیده چون جان می‌روی اندر میانِ جانِ من

Stealthily as the soul, you are going in the midst of my soul; O luster of my garden, you are my gracefully moving cypress.

غزل شمارهٔ 1790–دلدار من در باغ دی می‌گشت و می‌گفت ای چمن

غزل شمارهٔ 1792–این کیست این این کیست این این یوسف ثانی است این

غزل شمارهٔ 1794–ای باغبان ای باغبان آمد خزان آمد خزان

O gardener, gardener, autumn has come, autumn has come; see on branch and leaf the mark, see the mark of heart-anguish.

غزل شمارهٔ 1797–ای دل شکایت‌ها مکن تا نشنود دلدار من

غزل شمارهٔ 1798–ای یار من، ای یار من، ای یار بی‌زنهار من

غزل شمارهٔ 1810–من دزد دیدم کو برد مال و متاع مردمان

غزل شمارهٔ 1814–عشق تو آورد قدح پر ز بلای دل من

غزل شمارهٔ 1817–قصد جفاها نکنی ور بکنی با دل من

غزل شمارهٔ 1821–آب حیات عشق را در رگ ما روانه کن

غزل شمارهٔ 1822–ای شده از جفای تو جانب چرخ دود من

غزل شمارهٔ 1823–سیر نمی‌شوم ز تو نیست جز این گناه من

I become not satiated with you—this is my only sin; be not satiated with compassion for me, O my refuge in both worlds!

غزل شمارهٔ 1825–من طربم طرب منم زهره زند نوای من

غزل شمارهٔ 1827–دوش چه خورده‌ای دلا؟ راست بگو نهان مکن

غزل شمارهٔ 1830–تا تو حریف من شدی ای مه دلستان من