غزل شمارهٔ 1697
شاعر: رومی
Toggle stanza 1آری ستیزه می کن تا من همیستیزم
11
آری ستیزه می کن تا من همیستیزم
چندین زبون نیم که ز استیز تو گریزم
22
از حیله خواب رفتی هر سوی می بیفتی
والله که گر بخسپی این باده بر تو ریزم
33
ای دولت مصور پیش من آر ساغر
زودم به ره مکن جان من سخت دیرخیزم
44
هر لحظه روت گوید من شمع شب فروزم
هر لحظه موت گوید من ناف مشک بیزم
55
نپذیرم ای سمن بر کمتر ز هجده ساغر
نرمی کن و حلیمی ای یار تند و تیزم
66
ای لطف بیکناره خوش گیر در کنارم
چون در بر تو میرم نغز است رستخیزم
77
ساغر بیار و کم کن این لاغ و این ندیمی
من مست آن عروسم نی سخره جهیزم
88
خواهم شراب ناری تو دیگ پیشم آری
کی گرد دیگ گردم آخر نه کفچلیزم
99
درده شراب رهبان ای همدم مسیحان
نی چون خران عنگم نی عاشق کمیزم
1010
خامش ز عشق بشنو گوید تو گر مرایی
من یار رستمانم نی یار مرد حیزم
زمین