غزل شمارهٔ 890

غمزه مردم کشی پرده صبرم درید

من نرسیدم بدو، کام به جانم رسید

تا رقم عاشقی در دلم آمد پدید

عاشقی از جان من نسبت آدم برید

واقعهٔ عشق را نیست نشانی پدید

واقعه‌ای مشکل است بسته دری بی کلید

یا شبه الطیف لی انت قریب بعید

جمله ارواحنا تغمس فیما ترید

روی تو چون روی مار خوی تو زهر قدید

ای خنک آن را که او روی شما را ندید

نعره آن بلبلان از سوی بستان رسید

صورت بستان نهان بوی گلستان بدید