غزل شمارهٔ 686
شاعر: رومی
Toggle stanza 1ای مطرب جان چو دف به دست آمد
11
ای مطرب جان چو دف به دست آمد
این پرده بزن که یار مست آمد
22
چون چهره نمود آن بت زیبا
ماه از سوی چرخ بت پرست آمد
33
ذرات جهان به عشق آن خورشید
رقصان ز عدم به سوی هست آمد
44
غمگین ز چیی مگر تو را غولی
از راه ببرد و همنشست آمد
55
زان غول ببر بگیر سغراقی
کان بر کف عشق از الست آمد
66
این پرده بزن که مشتری از چرخ
از بهر شکستگان به پست آمد
77
در حلقه این شکستگان گردید
کان دولت و بخت در شکست آمد
88
این عشرت و عیش چون نماز آمد
وین دردی درد آبدست آمد
99
خامش کن و در خمش تماشا کن
بلبل از گفت پای بست آمد