صداکار فاطمه زندی کی آڈیوز میں رومی کی کتاب دیوان شمس

رباعی شمارهٔ 1000–ای باد صبا به کوی آن دلبر کش

غزل شمارهٔ 1006–عشق مرا بر همگان برگزید

غزل شمارهٔ 1007–گفت کسی خواجه سنایی بمرد

رباعی شمارهٔ 1019–ای یار مرا موافقی وقتت خوش

رباعی شمارهٔ 1020–با دل گفتم ز دیگران بیش مباش

رباعی شمارهٔ 1021–با پیر خرد نهفته میگویم دوش

رباعی شمارهٔ 1022–با ما چه نه‌ای مشو رفیق اوباش

رباعی شمارهٔ 1023–بر جان و دل و دیده سواری همه خوش

رباعی شمارهٔ 1024–بر دل چو شکفته گشت اسرار غمش

رباعی شمارهٔ 1025–بر من بگریست نرگس خمارش

رباعی شمارهٔ 1026–بیچاره دل سوختهٔ محنت کش

رباعی شمارهٔ 1027–پیوسته مرید حق شو و باقی باش

رباعی شمارهٔ 1028–تا بتوانی تو جامهٔ عشق مپوش

رباعی شمارهٔ 1029–تا در نزنی بهر چه داری آتش

رباعی شمارهٔ 1030–جان جانی بیا میان جان باش

غزل شمارهٔ 1034–مکن یار مکن یار مرو ای مه عیار

رباعی شمارهٔ 1092–چون آمده‌ای در این بیابان حاصل

رباعی شمارهٔ 1094–حاشا که کند دل به دگر جا منزل

غزل شمارهٔ 1097–عقل بند رهروانست ای پسر

غزل شمارهٔ 1116–هر کس به جنس خویش درآمیخت ای نگار

غزل شمارهٔ 1117–دل ناظر جمال تو آن گاه انتظار

غزل شمارهٔ 1129–عمر که بی‌عشق رفت، هیچ حسابش مگیر

غزل شمارهٔ 1136–نبشته‌ست خدا گِردِ چهره دلدار

God has written around the cheek of the Beloved the inscription Therefore take heed of him, you who have eyes.

غزل شمارهٔ 1138–چه مایه رنج کشیدم ز یار تا این کار

غزل شمارهٔ 1142–درخت اگر متحرک بدی به پا و به پر

If a tree could move on foot or wing, it would not suffer the pain of the saw or the blows of the axe;

غزل شمارهٔ 1149–فغان فغان که ببست آن نگار بار سفر

غزل شمارهٔ 1155–از آن مقام که نبود گشاد زود گذر

غزل شمارهٔ 1156–مطربِ عاشقان بجنبان تار

Minstrel of the lovers, shake the string, strike fire into believer and infidel!

رباعی شمارهٔ 1165–این گردش را ز جان خود دزدیدم

رباعی شمارهٔ 1166–با تو قصص درد و فغان میگویم

رباعی شمارهٔ 1167–با درد بساز چون دوای تو منم

رباعی شمارهٔ 1168–باز آمدم و برابرت بنشستم

غزل شمارهٔ 1191–ماییم فداییان جانباز

غزل شمارهٔ 1192–برخیز و صبوح را برانگیز

غزل شمارهٔ 1193–من از سخنان مهرانگیز

غزل شمارهٔ 1194–گر نه‌ای دیوانه رو مر خویش را دیوانه ساز

غزل شمارهٔ 1195–سوی خانه خویش آمد عشق آن عاشق نواز

The love of that cherisher of lovers has come to his own house; Love has in form-conceiving a form melting all forms.

غزل شمارهٔ 1197–اگر آتش است یارت تو بُرو در او هَمی‌سوز

رباعی شمارهٔ 1233–دوش از سر مستی بخراشید رخم

رباعی شمارهٔ 1234–دوش از طربی بسوی اصحاب شدیم

رباعی شمارهٔ 1235–دوش ارچه هزار نام بر ننگ زدم

رباعی شمارهٔ 1236–دل داد مرا که دلستان را بزدم

رباعی شمارهٔ 1237–دیوانه‌ام و لیک همی خوانندم

رباعی شمارهٔ 1238–ذات تو ز عیبها جدا دانستم

رباعی شمارهٔ 1239–رازیکه بگفتی ای بت بدخویم

رباعی شمارهٔ 1240–رفتی و ز رفتن تو من خون گریم

رباعی شمارهٔ 1241–روزت بستودم و نمی‌دانستم

غزل شمارهٔ 1247–عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرون خویش

غزل شمارهٔ 1248–ساقیا بی‌گه رسیدی می بده مردانه باش

غزل شمارهٔ 1280–جان من‌ست او هی مزنیدش