صداکار فاطمه زندی کی آڈیوز میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1289–دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش

غزل شمارهٔ 1299–گویند شاه عشق ندارد وفا دروغ

They say, “The king of love is not faithful.” Lies! They say, “Your night will never have a dawn.” Lies!

غزل شمارهٔ 1309–ای جهان را دلگشا اقبال عشق

غزل شمارهٔ 1315–روان شد اشک یاقوتی ز راه دیدگان اینک

غزل شمارهٔ 1324–برخیز ز خواب و ساز کن چنگ

غزل شمارهٔ 1325–عشق خامش طرفه‌تر یا نکته‌های چنگ چنگ

غزل شمارهٔ 1326–عاشقیّ و آن‌گَهانی نام و ننگ؟

What, loverhood and then concern for name and shame? That should not be; Love’s village is stone on stone!

رباعی شمارهٔ 1351–من مهر تو بر تارک افلاک نهم

غزل شمارهٔ 1371–ای عاشقان ای عاشقان پیمانه را گم کرده‌ام

غزل شمارهٔ 1372–این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده‌ام

This time I am wholly involved in loverhood, this time I am wholly cut off from well-being.

غزل شمارهٔ 1375–باز آمدم چون عیدِ نو، تا قفلِ زندان بشکنم

غزل شمارهٔ 1377–ای با من و پنهان چو دل، از دل سلامت می‌کنم

غزل شمارهٔ 1378–ای آسمان این چرخ من زان ماه رو آموختم

غزل شمارهٔ 1383–تا من بدیدم روی تو ای ماه و شمع روشنم

غزل شمارهٔ 1384–عشقا، تو را قاضی برم کاشکستیم همچون صنم

غزل شمارهٔ 1385–بس جهد می‌کردم که من آیینهٔ نیکی شوم

غزل شمارهٔ 1386–آمد بهار ای دوستان، منزل به سروستان کنیم

غزل شمارهٔ 1387–هین، خیره خیره می‌نگر اندر رخ صفراییم

غزل شمارهٔ 1392–یار شدم، یار شدم، با غم تو یار شدم

غزل شمارهٔ 1393–مُرده بُدم زنده شدم، گریه بُدم خنده شدم

I was dead, I became alive; I was weeping, I became laughing; the power of love came, and I became everlasting power.

غزل شمارهٔ 1394–دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم

غزل شمارهٔ 1396–باز در اسرار روم جانب آن یار روم

غزل شمارهٔ 1397–زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم

Of these two thousand I’s and we’s I wonder, which one am I? Give ear to my babble, do not lay your hand on my mouth.

غزل شمارهٔ 1398–جمع تو دیدم پس از این هیچ پریشان نشوم

غزل شمارهٔ 1399–هر نفسی تازه ترم کز سر روزن بپرم

غزل شمارهٔ 1400–تیز دَوم، تیز دَوم، تا به سواران برسم

غزل شمارهٔ 1401–کوه نیم سنگ نیم چونک گدازان نشوم

غزل شمارهٔ 1402–دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرم

غزل شمارهٔ 1403–آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم

غزل شمارهٔ 1404–کار مرا چو او کند کار دگر چرا کنم

غزل شمارهٔ 1406–هر شب و هر سحر تو را من به دعا بخواستم

غزل شمارهٔ 1407–دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرم

غزل شمارهٔ 1408–تا به کی ای شکر چو تن بی‌دل و جان فغان کنم

غزل شمارهٔ 1409–ای تو بداده در سحر از کف خویش باده‌ام

غزل شمارهٔ 1410–تا که اسیر و عاشق آن صنم چو جان شدم

غزل شمارهٔ 1411–گرم درآ و دم مده باده بیار ای صنم

غزل شمارهٔ 1412–بیا هر کس که می خواهد که تا با وی گرو بندم

غزل شمارهٔ 1413–کشید این دل گریبانم به سوی کوی آن یارم

غزل شمارهٔ 1414–درخت و آتشی دیدم ندا آمد که جانانم

I saw a tree and a fire. A call came, “My darling!” That fire is calling me; am I Moses son of ‘Imr¯an?

غزل شمارهٔ 1415–ز فرزین بند آن رخ من چه شهماتم چه شهماتم

غزل شمارهٔ 1417–به حق روی تو که من چنین رویی ندیدستم

غزل شمارهٔ 1425–دعا گویی است کار من بگویم تا نطق دارم

غزل شمارهٔ 1443–بشستم تخته هستی سر عالم نمی‌دارم

غزل شمارهٔ 1446–گر بی‌دل و بی‌دستم وز عشق تو پابستم

غزل شمارهٔ 1458–یک لحظه و یک ساعت دست از تو نمی‌دارم

Not for one single moment do I let hold of you, for you are my whole concern, you are my whole affair.

غزل شمارهٔ 1465–ای کرده تو مهمانم در پیش درآ جانم

غزل شمارهٔ 1469–بیخود شده‌ام لیکن بیخودتر از این خواهم

غزل شمارهٔ 1474–حکیمیم طبیبیم ز بغداد رسیدیم

غزل شمارهٔ 1475–بجوشید بجوشید که ما اهل شعاریم

غزل شمارهٔ 1476–طبیبیم حکیمیم طبیبان قدیمیم