رباعی شمارهٔ 1025

کو دل که بداند نفسی اسرارش

کو گوش که بشنود دمی گفتارش

چون رنگ بدزدید گل از رخسارش

آویخت صبا چو رهزنان بردارش

رفت آنکه نبود کس به خوبی یارش

بی‌آنکه دلم سیر شد از دیدارش

آندیده که هست عاشق گلزارش

مشغول کجا کند سر هر خارش