شمارهٔ 5

بر من بگریست نرگس خمارش

تا خیره شدم ز گریهٔ بسیارش

چون رنگ بدزدید گل از رخسارش

آویخت صبا چو رهزنان بردارش

رفت آنکه نبود کس به خوبی یارش

بی‌آنکه دلم سیر شد از دیدارش

آندیده که هست عاشق گلزارش

مشغول کجا کند سر هر خارش