رباعی شمارهٔ 1031

کو دل که بداند نفسی اسرارش

کو گوش که بشنود دمی گفتارش

بر من بگریست نرگس خمارش

تا خیره شدم ز گریهٔ بسیارش

رفت آنکه نبود کس به خوبی یارش

بی‌آنکه دلم سیر شد از دیدارش

آندیده که هست عاشق گلزارش

مشغول کجا کند سر هر خارش