صداکار فاطمه زندی کی آڈیوز میں رومی کی کتاب دیوان شمس

رباعی شمارهٔ 676–در گریهٔ خون مرا شکر خند تو کرد

رباعی شمارهٔ 677–در کوی خرابات تکبر نخرند

رباعی شمارهٔ 678–در لشکر عشق چونکه خونریز کنند

رباعی شمارهٔ 679–در مدرسهٔ عشق اگر قال بود

رباعی شمارهٔ 680–در می‌طلبی ز چشمه در بر ناید

غزل شمارهٔ 683–ز خاک من اگر گندم برآید

غزل شمارهٔ 696–بیچاره کسی که زر ندارد

غزل شمارهٔ 699–بیچاره کسی که می ندارد

غزل شمارهٔ 700–آن خواجه خوش لقا چه دارد

غزل شمارهٔ 701–آن خواجه خوش لقا چه دارد

غزل شمارهٔ 702–پرکندگی از نفاق خیزد

غزل شمارهٔ 703–آن کس که ز جان خود نترسد

غزل شمارهٔ 709–جان از سفر دراز آمد

غزل شمارهٔ 711–امروز نگار ما نیامد

غزل شمارهٔ 712–خوش باش که هر که راز داند

رباعی شمارهٔ 719–روزیکه مرا عشق تو دیوانه کند

رباعی شمارهٔ 720–روزیکه وجودها تولد گیرد

غزل شمارهٔ 758–دل من کار تو دارد گل و گلنار تو دارد

غزل شمارهٔ 759–دل من رای تو دارد سر سودای تو دارد

غزل شمارهٔ 760–خنک آن کس که چو ما شد‌، همه تسلیم و رضا شد

غزل شمارهٔ 761–چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد

غزل شمارهٔ 765–هله نومید نباشی که تو را یار براند

Say, do not despair because the Beloved drives you away; if He drives you away today, will He not call you back tomorrow?

غزل شمارهٔ 766–خضری که عمر ز آبت بکشد دراز گردد

غزل شمارهٔ 767–صنما جفا رها کن کرم این روا ندارد

غزل شمارهٔ 770–همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد

غزل شمارهٔ 771–هله عاشقان بکوشید، که چو جسم و جان نماند

Ho, lovers, labour so that, when body and soul remain no more, your hearts may fly to heaven, not remain heavy like the body.

غزل شمارهٔ 774–به میان دل خیال مه دلگشا درآمد

غزل شمارهٔ 775–هَله هُش دار که در شهرْ دو سه طَرّارند

غزل شمارهٔ 777–ای خدایی که چو حاجات به تو برگیرند

غزل شمارهٔ 779–همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد

All slept, and yet sleep did not transport me, heart-forlorn as I am; all night my eyes counted the stars in the sky.

غزل شمارهٔ 785–ما نه زان محتشمانیم که ساغر گیرند

غزل شمارهٔ 806–یا رب این بوی خوش از روضه جان می‌آید

Lord, is this sweet scent coming from the meadow of the soul, or is it a breeze wafting from beyond the world?

غزل شمارهٔ 816–خلق می‌جنبند مانا روز شد

غزل شمارهٔ 817–چون مرا جمعی خریدار آمدند

غزل شمارهٔ 833–مرگ ما هست عروسی ابد

Our death is an eternal wedding-feast; what is the secret of this? He is God, One.

غزل شمارهٔ 843–در عشق زنده باید، کز مُرده هیچ ناید

غزل شمارهٔ 844–گر ساعتی ببری ز اندیشه‌ها چه باشد

غزل شمارهٔ 883–جان من و جان تو بود یکی ز اتحاد

غزل شمارهٔ 907–مده به دست فراقت دل مرا که نشاید

غزل شمارهٔ 910–بر آستانه اسرار آسمان نرسد

غزل شمارهٔ 911–به روز مرگ چو تابوت من روان باشد

On the day of death, when my bier is on the move, do not suppose that I have any pain at leaving this world.

غزل شمارهٔ 924–به روح‌های مقدس ز من سلام برید

غزل شمارهٔ 935–مکن مکن که پشیمان شوی و بد باشد

غزل شمارهٔ 936–مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند

غزل شمارهٔ 946–میان باغ، گل سرخ‌، های و هو دارد

غزل شمارهٔ 950–سپاس آن عدمی را که هستِ ما بربود

غزل شمارهٔ 951–هر آن نوی که رسد سوی تو قدید شود

غزل شمارهٔ 955–سلام بر تو که سین سلام بر تو رسید

رباعی شمارهٔ 976–از حادثهٔ جهان زاینده مترس

غزل شمارهٔ 996–گفت کسی خواجه سنایی بمرد

Someone said, “Master San¯a’¯ı is dead.” The death of such a master is no small thing.