آڈیوز

صداکار عندلیب کی آڈیوز میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار عندلیب کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

853نظمیں853آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 75ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس را

غزل شمارهٔ 76عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس را

غزل شمارهٔ 77پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش را

غزل شمارهٔ 78بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش را

غزل شمارهٔ 79چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟

غزل شمارهٔ 80نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش را

غزل شمارهٔ 81از صفای دل نباشد حاصلی درویش را

غزل شمارهٔ 82صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش را

غزل شمارهٔ 83غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش را

غزل شمارهٔ 84تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش را

غزل شمارهٔ 85من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش را

غزل شمارهٔ 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش را

غزل شمارهٔ 87غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش را

غزل شمارهٔ 88حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش را

غزل شمارهٔ 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش را

غزل شمارهٔ 90روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را

غزل شمارهٔ 91چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ را

غزل شمارهٔ 94از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق را

غزل شمارهٔ 96بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق را

غزل شمارهٔ 97مرکزِ خاک است گردون آسمانِ عشق را

غزل شمارهٔ 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق را

غزل شمارهٔ 100با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق را

غزل شمارهٔ 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

غزل شمارهٔ 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

غزل شمارهٔ 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

غزل شمارهٔ 104هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

غزل شمارهٔ 105از بلندی مانع گردش شود افلاک را

غزل شمارهٔ 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

غزل شمارهٔ 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

غزل شمارهٔ 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

غزل شمارهٔ 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

غزل شمارهٔ 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

غزل شمارهٔ 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

غزل شمارهٔ 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

غزل شمارهٔ 118غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

غزل شمارهٔ 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

غزل شمارهٔ 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

غزل شمارهٔ 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

غزل شمارهٔ 123خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

غزل شمارهٔ 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

غزل شمارهٔ 125شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

غزل شمارهٔ 126چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا

غزل شمارهٔ 129دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 130تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 131نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا

غزل شمارهٔ 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

غزل شمارهٔ 133از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا

غزل شمارهٔ 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

غزل شمارهٔ 135عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا