غزلیات

غزل شمارهٔ 1251–گر لب او شکند نرخ شکر می‌رسدش

غزل شمارهٔ 1252–آن که مه غاشیه زین چو غلامان کشدش

غزل شمارهٔ 1253–بر ملک نیست نهان حال دل و نیک و بدش

غزل شمارهٔ 1254–من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش

I am you, you are I, O friend; do not depart from your own breast; do not deem yourself other, do not drive yourself from your own door.

غزل شمارهٔ 1255–اندک اندک راه زد سیم و زرش

غزل شمارهٔ 1256–آنک جانش داده‌ای آن را مکش

غزل شمارهٔ 1257–چون تو شادی بنده گو غمخوار باش

غزل شمارهٔ 1258–آن مایی همچو ما دلشاد باش

غزل شمارهٔ 1259–عقل آمد عاشقا خود را بپوش

غزل شمارهٔ 1260–اندرآمد شاه شیرینان ترش

غزل شمارهٔ 1261–روی تو جان جانست از جان نهان مدارش

غزل شمارهٔ 1262–گر جان به جز تو خواهد از خویش برکنیمش

غزل شمارهٔ 1263–سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش

غزل شمارهٔ 1264–می‌گفت چشم شوخش با طره سیاهش

غزل شمارهٔ 1265–آن مه که هست گردون گردان و بی‌قرارش

غزل شمارهٔ 1266–روحیست بی‌نشان و ما غرقه در نشانش

غزل شمارهٔ 1267–در عشق آتشینش آتش نخورده آتش

غزل شمارهٔ 1268–صد سال اگر گریزی و نایی بتا به پیش

غزل شمارهٔ 1269–آینه‌ام من آینه‌ام من تا که بدیدم روی چو ماهش

غزل شمارهٔ 1270–مستی امروز من نیست چو مستی دوش

My drunkenness of today is not like yesterday’s drunkenness; do you not believe me? Take a glass, and drink!

غزل شمارهٔ 1271–باز درآمد طبیب از در رنجور خویش

غزل شمارهٔ 1272–باز فرود آمدیم بر در سلطان خویش

غزل شمارهٔ 1273–ما به سلیمان خوشیم دیو و پری گو مباش

غزل شمارهٔ 1274–خواجه چرا کرده‌ای روی تو بر ما تُرُش

غزل شمارهٔ 1275–چون بزند گردنم سجده کند گردنش

غزل شمارهٔ 1276–باز درآمد ز راه بیخود و سرمست دوش

غزل شمارهٔ 1277–خواجه غلط کرده‌ای در صفت یار خویش

غزل شمارهٔ 1278–یار درآمد ز باغ بیخود و سرمست دوش

غزل شمارهٔ 1279–باز درآمد طبیب از در ایوب خویش

غزل شمارهٔ 1280–جان من‌ست او هی مزنیدش

غزل شمارهٔ 1281–ز هدهدان تفکر چو دررسید نشانش

غزل شمارهٔ 1282–تمام اوست که فانی شدست آثارش

غزل شمارهٔ 1283–ندا رسید به عاشق ز عالم رازش

غزل شمارهٔ 1284–سری برآر که تا ما رویم بر سر عیش

غزل شمارهٔ 1285–شکست نرخ شکر را بتم به روی ترش

غزل شمارهٔ 1286–شنو ز سینه ترنگاترنگ آوازش

غزل شمارهٔ 1287–مباد با کس دیگر ثنا و دشنامش

غزل شمارهٔ 1288–چو رو نمود به منصور وصل دلدارش

When union with the Beloved showed itself to Mans.¯ur, it was right that the gallows should bring him to the heart’s Origin.

غزل شمارهٔ 1289–دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش

غزل شمارهٔ 1290–مست گشتم ز ذوق دشنامش

غزل شمارهٔ 1291–توبه من درست نیست خموش

غزل شمارهٔ 1292–آمد آن خواجه سیماترش

غزل شمارهٔ 1293–علی الله ای مسلمانان از آن هجران پرآتش

غزل شمارهٔ 1294–کل عقل بوصلکم مدهش

غزل شمارهٔ 1295–بیا بیا که توی جان جان جان سماع

غزل شمارهٔ 1296–بیا بیا که توی جان جان جان سماع

غزل شمارهٔ 1297–مدارم یک زمان از کار فارغ

غزل شمارهٔ 1298–امروز روز شادی و امسال سال لاغ

غزل شمارهٔ 1299–گویند شاه عشق ندارد وفا دروغ

They say, “The king of love is not faithful.” Lies! They say, “Your night will never have a dawn.” Lies!

غزل شمارهٔ 1300–عیسی روح گرسنه‌ست چو زاغ