صنفِ غزل میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1066–مرحبا ای جان باقی پادشاهِ کامیار

غزل شمارهٔ 1067–سر برآور ای حریف و روی من بین همچو زر

غزل شمارهٔ 1068–نیشکر باید که بندد پیش آن لب‌ها کمر

غزل شمارهٔ 1069–در سماع عاشقان زد فر و تابش بر اثیر

غزل شمارهٔ 1070–گر به خلوت دیدمی او را به جایی سیر سیر

غزل شمارهٔ 1071–معده را پر کرده‌ای دوش از خمیر و از فطیر

غزل شمارهٔ 1072–گر خورد آن شیر عشقت خون ما را خورده گیر

غزل شمارهٔ 1073–خوی بد دارم ملولم تو مرا معذور دار

I have a bad habit; I am weary; pray excuse me. How shall my habit become seemly without your fair face, my beauty?

غزل شمارهٔ 1074–گرْم در گفتار آمد آن صنم اَین الفرار

غزل شمارهٔ 1075–آینه‌یْ چینی تو را با زنگی اعشیٰ چه کار‌؟

غزل شمارهٔ 1076–لحظه لحظه می برون آمد ز پرده شهریار

غزل شمارهٔ 1077–از کنار خویش یابم هر دمی من بوی یار

Each moment I catch from my bosom the scent of the Beloved; how should I not take my self every night into my bosom?

غزل شمارهٔ 1078–شادیی کان از جهان اندر دلت آید مخر

غزل شمارهٔ 1079–بهر شهوت جان خود را می‌دهی همچون ستور

غزل شمارهٔ 1080–ساقیا هستند خلقان از می ما دور دور

غزل شمارهٔ 1081–ای صبا حالی ز خد و خال شمس الدین بیار

غزل شمارهٔ 1082–عقل، بندِ رَه‌روان و عاشقان‌ست، ای پسر

Reason is the chain of travellers and lovers, my son; break the chain, and the way is plain and clear ahead, my son.

غزل شمارهٔ 1083–هله زیرک هله زیرک هله زیرک هله زوتر

غزل شمارهٔ 1084–مه روزه اندرآمد هله ای بت چو شکر

غزل شمارهٔ 1085–همه صیدها بکردی، هله، میر بار دیگر

غزل شمارهٔ 1086–هله زیرک هله زیرک هله زیرک زوتر

غزل شمارهٔ 1087–بده آن باده به ما باده به ما اولیتر

غزل شمارهٔ 1088–سر فروکن به سحر کز سر بازار نظر

غزل شمارهٔ 1089–هین که آمد به سر کوی تو مجنون دگر

غزل شمارهٔ 1090–صنما این چه گمانست فرودست حقیر

غزل شمارهٔ 1091–نه که مهمان غریبم تو مرا یار مگیر

غزل شمارهٔ 1092–اختران را شب وصلست و نثارست و نثار

Tonight is a night of union for the stars and of scattering, scattering, since a bride is coming from the skies, consisting of a full moon.

غزل شمارهٔ 1094–پر ده آن جام می را ساقیا بار دیگر

غزل شمارهٔ 1095–داد جاروبی به دستم آن نگار

That beauty handed me a broom saying, “Stir up the dust from the sea!”

غزل شمارهٔ 1096–گر ز سر عشق او داری خبر

غزل شمارهٔ 1097–عقل بند رهروانست ای پسر

غزل شمارهٔ 1098–آمدم من بی‌دل و جان ای پسر

غزل شمارهٔ 1099–ای نهاده بر سر زانو تو سر

غزل شمارهٔ 1100–بس که می‌انگیخت آن مه شور و شر

غزل شمارهٔ 1101–نرم نرمک سوی رخسارش نگر

غزل شمارهٔ 1102–عشق را با گفت و با ایما چه کار

غزل شمارهٔ 1103–رفتم آن جا مست و گفتم ای نگار

I went there intoxicated and said, “O beauty, when you have maddened me, give ear!”

غزل شمارهٔ 1104–باز شد در عاشقی بابی دگر

غزل شمارهٔ 1105–ای خیالت در دل من هر سحور

غزل شمارهٔ 1106–راز را اندر میان نه وامگیر

غزل شمارهٔ 1107–در چمن آیید و بربندید دید

غزل شمارهٔ 1108–ساقیا باده چون نار بیار

غزل شمارهٔ 1109–ساقیا باده گلرنگ بیار

غزل شمارهٔ 1110–از لب یار شکر را چه خبر

غزل شمارهٔ 1111–روزی خوشست رویت از نور روز خوشتر

غزل شمارهٔ 1112–بر منبرست این دم مذکر مذکر

غزل شمارهٔ 1113–ای جان جان جان‌ها جانی و چیز دیگر

غزل شمارهٔ 1114–ای محو عشق گشته جانی و چیز دیگر

غزل شمارهٔ 1115–ای آینه فقیری جانی و چیز دیگر

غزل شمارهٔ 1116–هر کس به جنس خویش درآمیخت ای نگار