آڈیوز

صداکار پری ساتکنی عندلیب کی آڈیوز میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار پری ساتکنی عندلیب کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

294نظمیں302آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 5شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 5

آڈیو

غزل شمارهٔ 7با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 7

آڈیو

غزل شمارهٔ 10گرچه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 10

آڈیو

غزل شمارهٔ 13چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 13

آڈیو

غزل شمارهٔ 22رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 22

آڈیو

غزل شمارهٔ 24سخت می‌خواهم که در آغوشِ تنگ آرم تو را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 24

آڈیو

غزل شمارهٔ 33گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی ترا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 33

آڈیو

غزل شمارهٔ 36چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 36

آڈیو

غزل شمارهٔ 39در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 39

آڈیو

غزل شمارهٔ 44غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 44

آڈیو

غزل شمارهٔ 48از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 48

آڈیو

غزل شمارهٔ 51نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 51

آڈیو

غزل شمارهٔ 52از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 52

آڈیو

غزل شمارهٔ 59داد سیلِ گریه‌ٔ من غوطه در گِل بحر را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 59

آڈیو

غزل شمارهٔ 60عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 60

آڈیو

غزل شمارهٔ 61نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 61

آڈیو

غزل شمارهٔ 62خط نسازد بی صفا آن عارضِ پر نور را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 62

آڈیو

غزل شمارهٔ 63چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 63

آڈیو

غزل شمارهٔ 64سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 64

آڈیو

غزل شمارهٔ 66وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 66

آڈیو

غزل شمارهٔ 67مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 67

آڈیو

غزل شمارهٔ 95ساقیِ محجوب می‌باید شرابِ عشق را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 95

آڈیو

غزل شمارهٔ 99نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 99

آڈیو

غزل شمارهٔ 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 113

آڈیو

غزل شمارهٔ 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 114

آڈیو

غزل شمارهٔ 115کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 115

آڈیو

غزل شمارهٔ 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 122

آڈیو

غزل شمارهٔ 127تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 127

آڈیو

غزل شمارهٔ 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 138

آڈیو

غزل شمارهٔ 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 138

آڈیو

غزل شمارهٔ 139چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 139

آڈیو

غزل شمارهٔ 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 144

آڈیو

غزل شمارهٔ 155می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 155

آڈیو

غزل شمارهٔ 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 156

آڈیو

غزل شمارهٔ 161نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 161

آڈیو

غزل شمارهٔ 172ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 172

آڈیو

غزل شمارهٔ 179طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 179

آڈیو

غزل شمارهٔ 180برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 180

آڈیو

غزل شمارهٔ 182جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 182

آڈیو

غزل شمارهٔ 183تر نسازد گریه های ابر نیسانی مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 183

آڈیو

غزل شمارهٔ 184نیست بر خاطر غباری از پریشانی مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 184

آڈیو

غزل شمارهٔ 185خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 185

آڈیو

غزل شمارهٔ 186چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 186

آڈیو

غزل شمارهٔ 187در دل هر قطره آماده است دریایی مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 187

آڈیو

غزل شمارهٔ 188می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 188

آڈیو

غزل شمارهٔ 189گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 189

آڈیو

غزل شمارهٔ 190جامه آزادگی چالاک باشد سرو را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 190

آڈیو

غزل شمارهٔ 191دردمندی سر به گردون می رساند آه را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 191

آڈیو

غزل شمارهٔ 192ناتوانی از اجابت نیست مانع آه را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 192

آڈیو

غزل شمارهٔ 193هست در نقصان تمامی ها دل آگاه را

صائب » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 193

آڈیو

نظمیں

غزل شمارهٔ 5–شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا

غزل شمارهٔ 7–با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا

غزل شمارهٔ 10–گرچه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا

غزل شمارهٔ 13–چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب را

غزل شمارهٔ 22–رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو را

غزل شمارهٔ 24–سخت می‌خواهم که در آغوشِ تنگ آرم تو را

غزل شمارهٔ 33–گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی ترا

غزل شمارهٔ 36–چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟

غزل شمارهٔ 39–در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟

غزل شمارهٔ 44–غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد را

غزل شمارهٔ 48–از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد را

غزل شمارهٔ 51–نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود را

غزل شمارهٔ 52–از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید را

غزل شمارهٔ 59–داد سیلِ گریه‌ٔ من غوطه در گِل بحر را

غزل شمارهٔ 60–عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور را

غزل شمارهٔ 61–نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور را

غزل شمارهٔ 62–خط نسازد بی صفا آن عارضِ پر نور را

غزل شمارهٔ 63–چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور را

غزل شمارهٔ 64–سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر را

غزل شمارهٔ 66–وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر را

غزل شمارهٔ 67–مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر را

غزل شمارهٔ 95–ساقیِ محجوب می‌باید شرابِ عشق را

غزل شمارهٔ 99–نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق را

غزل شمارهٔ 113–نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

غزل شمارهٔ 114–نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

غزل شمارهٔ 115–کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

غزل شمارهٔ 122–گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

غزل شمارهٔ 127–تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 138–نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

غزل شمارهٔ 138–نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

غزل شمارهٔ 139–چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟

غزل شمارهٔ 144–چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا

غزل شمارهٔ 155–می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

غزل شمارهٔ 156–نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا

غزل شمارهٔ 161–نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مرا

غزل شمارهٔ 172–ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا

غزل شمارهٔ 179–طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مرا

غزل شمارهٔ 180–برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا

غزل شمارهٔ 182–جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرا

غزل شمارهٔ 183–تر نسازد گریه های ابر نیسانی مرا

غزل شمارهٔ 184–نیست بر خاطر غباری از پریشانی مرا

غزل شمارهٔ 185–خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا

غزل شمارهٔ 186–چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا

غزل شمارهٔ 187–در دل هر قطره آماده است دریایی مرا

غزل شمارهٔ 188–می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا

غزل شمارهٔ 189–گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند

غزل شمارهٔ 190–جامه آزادگی چالاک باشد سرو را

غزل شمارهٔ 191–دردمندی سر به گردون می رساند آه را

غزل شمارهٔ 192–ناتوانی از اجابت نیست مانع آه را

غزل شمارهٔ 193–هست در نقصان تمامی ها دل آگاه را

نظمیں

غزل شمارهٔ 5–شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا

غزل شمارهٔ 7–با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا

غزل شمارهٔ 10–گرچه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا

غزل شمارهٔ 13–چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب را

غزل شمارهٔ 22–رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو را

غزل شمارهٔ 24–سخت می‌خواهم که در آغوشِ تنگ آرم تو را

غزل شمارهٔ 33–گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی ترا

غزل شمارهٔ 36–چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟

غزل شمارهٔ 39–در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟

غزل شمارهٔ 44–غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد را

غزل شمارهٔ 48–از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد را

غزل شمارهٔ 51–نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود را

غزل شمارهٔ 52–از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید را

غزل شمارهٔ 59–داد سیلِ گریه‌ٔ من غوطه در گِل بحر را

غزل شمارهٔ 60–عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور را

غزل شمارهٔ 61–نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور را

غزل شمارهٔ 62–خط نسازد بی صفا آن عارضِ پر نور را

غزل شمارهٔ 63–چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور را

غزل شمارهٔ 64–سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر را

غزل شمارهٔ 66–وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر را

غزل شمارهٔ 67–مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر را

غزل شمارهٔ 95–ساقیِ محجوب می‌باید شرابِ عشق را

غزل شمارهٔ 99–نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق را

غزل شمارهٔ 113–نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

غزل شمارهٔ 114–نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

غزل شمارهٔ 115–کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

غزل شمارهٔ 122–گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

غزل شمارهٔ 127–تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 5شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا

غزل شمارهٔ 7با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا

غزل شمارهٔ 10گرچه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا

غزل شمارهٔ 13چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب را

غزل شمارهٔ 22رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو را

غزل شمارهٔ 24سخت می‌خواهم که در آغوشِ تنگ آرم تو را

غزل شمارهٔ 33گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی ترا

غزل شمارهٔ 36چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟

غزل شمارهٔ 39در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟

غزل شمارهٔ 44غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد را

غزل شمارهٔ 48از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد را

غزل شمارهٔ 51نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود را

غزل شمارهٔ 52از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید را

غزل شمارهٔ 59داد سیلِ گریه‌ٔ من غوطه در گِل بحر را

غزل شمارهٔ 60عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور را

غزل شمارهٔ 61نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور را

غزل شمارهٔ 62خط نسازد بی صفا آن عارضِ پر نور را

غزل شمارهٔ 63چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور را

غزل شمارهٔ 64سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر را

غزل شمارهٔ 66وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر را

غزل شمارهٔ 67مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر را

غزل شمارهٔ 95ساقیِ محجوب می‌باید شرابِ عشق را

غزل شمارهٔ 99نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق را

غزل شمارهٔ 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

غزل شمارهٔ 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

غزل شمارهٔ 115کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

غزل شمارهٔ 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

غزل شمارهٔ 127تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

غزل شمارهٔ 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

غزل شمارهٔ 139چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟

غزل شمارهٔ 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا

غزل شمارهٔ 155می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

غزل شمارهٔ 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا

غزل شمارهٔ 161نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مرا

غزل شمارهٔ 172ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا

غزل شمارهٔ 179طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مرا

غزل شمارهٔ 180برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا

غزل شمارهٔ 182جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرا

غزل شمارهٔ 183تر نسازد گریه های ابر نیسانی مرا

غزل شمارهٔ 184نیست بر خاطر غباری از پریشانی مرا

غزل شمارهٔ 185خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا

غزل شمارهٔ 186چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا

غزل شمارهٔ 187در دل هر قطره آماده است دریایی مرا

غزل شمارهٔ 188می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا

غزل شمارهٔ 189گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند

غزل شمارهٔ 190جامه آزادگی چالاک باشد سرو را

غزل شمارهٔ 191دردمندی سر به گردون می رساند آه را

غزل شمارهٔ 192ناتوانی از اجابت نیست مانع آه را

غزل شمارهٔ 193هست در نقصان تمامی ها دل آگاه را

غزل شمارهٔ 5شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا

غزل شمارهٔ 7با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا

غزل شمارهٔ 10گرچه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا

غزل شمارهٔ 13چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب را

غزل شمارهٔ 22رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو را

غزل شمارهٔ 24سخت می‌خواهم که در آغوشِ تنگ آرم تو را

غزل شمارهٔ 33گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی ترا

غزل شمارهٔ 36چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟

غزل شمارهٔ 39در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟

غزل شمارهٔ 44غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد را

غزل شمارهٔ 48از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد را

غزل شمارهٔ 51نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود را

غزل شمارهٔ 52از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید را

غزل شمارهٔ 59داد سیلِ گریه‌ٔ من غوطه در گِل بحر را

غزل شمارهٔ 60عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور را

غزل شمارهٔ 61نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور را

غزل شمارهٔ 62خط نسازد بی صفا آن عارضِ پر نور را

غزل شمارهٔ 63چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور را

غزل شمارهٔ 64سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر را

غزل شمارهٔ 66وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر را

غزل شمارهٔ 67مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر را

غزل شمارهٔ 95ساقیِ محجوب می‌باید شرابِ عشق را

غزل شمارهٔ 99نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق را

غزل شمارهٔ 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

غزل شمارهٔ 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

غزل شمارهٔ 115کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

غزل شمارهٔ 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

غزل شمارهٔ 127تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

غزل شمارهٔ 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا