آڈیوز

صداکار پری ساتکنی عندلیب کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار پری ساتکنی عندلیب کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

297نظمیں297آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 104

آڈیو

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 105

آڈیو

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 106

آڈیو

غزل شمارهٔ 107صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 107

آڈیو

غزل شمارهٔ 108مرا خود با تو چیزی در میان هست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 108

آڈیو

غزل شمارهٔ 109بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 109

آڈیو

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 110

آڈیو

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 111

آڈیو

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 112

آڈیو

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 113

آڈیو

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 114

آڈیو

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 115

آڈیو

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 141

آڈیو

غزل شمارهٔ 142ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 142

آڈیو

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 143

آڈیو

غزل شمارهٔ 144ای که رحمت می‌نیاید بر منت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 144

آڈیو

غزل شمارهٔ 145آفرین خدای بر جانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 145

آڈیو

غزل شمارهٔ 146ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 146

آڈیو

غزل شمارهٔ 147جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 147

آڈیو

غزل شمارهٔ 148چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 148

آڈیو

غزل شمارهٔ 149چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 149

آڈیو

غزل شمارهٔ 150خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 150

آڈیو

غزل شمارهٔ 151گر جان طلبی فدای جانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 151

آڈیو

غزل شمارهٔ 152بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 152

آڈیو

غزل شمارهٔ 153سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 153

آڈیو

غزل شمارهٔ 154جان من! جان من فدای تو باد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 154

آڈیو

غزل شمارهٔ 155زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 155

آڈیو

غزل شمارهٔ 156فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 156

آڈیو

غزل شمارهٔ 157پیش رویت قمر نمی‌تابد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 157

آڈیو

غزل شمارهٔ 158مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 158

آڈیو

غزل شمارهٔ 159نه آن شبست که کس در میان ما گنجد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 159

آڈیو

غزل شمارهٔ 160حدیث عشق به طومار در نمی‌گنجد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 160

آڈیو

غزل شمارهٔ 161کس این کند که ز یار و دیار برگردد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 161

آڈیو

غزل شمارهٔ 162طرفه می‌دارند یاران صبر من بر داغ و درد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 162

آڈیو

غزل شمارهٔ 163هر که می با تو خورد عربده کرد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 163

آڈیو

غزل شمارهٔ 164دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 164

آڈیو

غزل شمارهٔ 165که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 165

آڈیو

غزل شمارهٔ 166هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 166

آڈیو

غزل شمارهٔ 167گر از جفای تو روزی دلم بیازارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 167

آڈیو

غزل شمارهٔ 168کس این کند که دل از یار خویش بردارد؟

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 168

آڈیو

غزل شمارهٔ 169تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 169

آڈیو

غزل شمارهٔ 170غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران دارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 170

آڈیو

غزل شمارهٔ 171مگر نسیم سحر بوی یار من دارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 171

آڈیو

غزل شمارهٔ 172هر آن ناظر که منظوری ندارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 172

آڈیو

غزل شمارهٔ 173آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 173

آڈیو

غزل شمارهٔ 174آن شکرخنده که پُرنوش دهانی دارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 174

آڈیو

غزل شمارهٔ 175بازت ندانم از سر پیمان ما که برد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 175

آڈیو

غزل شمارهٔ 176آن کیست کاندر رفتنش صبر از دل ما می‌برد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 176

آڈیو

غزل شمارهٔ 177هر گه که بر من آن بت عیار بگذرد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 177

آڈیو

غزل شمارهٔ 178کیست آن فتنه که با تیر و کمان می‌گذرد؟

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 178

آڈیو

نظمیں

غزل شمارهٔ 104–مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105–آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106–شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 107–صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

غزل شمارهٔ 108–مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ 109–بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ 110–هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

غزل شمارهٔ 111–مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112–زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113–مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114–دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115–کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 141–هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ 142–ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

غزل شمارهٔ 143–این که تو داری قیامت است، نه قامت

غزل شمارهٔ 144–ای که رحمت می‌نیاید بر منت

غزل شمارهٔ 145–آفرین خدای بر جانت

غزل شمارهٔ 146–ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ 147–جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

غزل شمارهٔ 148–چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

غزل شمارهٔ 149–چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

غزل شمارهٔ 150–خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

غزل شمارهٔ 151–گر جان طلبی فدای جانت

غزل شمارهٔ 152–بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت

غزل شمارهٔ 153–سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

غزل شمارهٔ 154–جان من! جان من فدای تو باد

غزل شمارهٔ 155–زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد

غزل شمارهٔ 156–فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

غزل شمارهٔ 157–پیش رویت قمر نمی‌تابد

غزل شمارهٔ 158–مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد

غزل شمارهٔ 159–نه آن شبست که کس در میان ما گنجد

غزل شمارهٔ 160–حدیث عشق به طومار در نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ 161–کس این کند که ز یار و دیار برگردد

غزل شمارهٔ 162–طرفه می‌دارند یاران صبر من بر داغ و درد

غزل شمارهٔ 163–هر که می با تو خورد عربده کرد

غزل شمارهٔ 164–دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد

غزل شمارهٔ 165–که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد

غزل شمارهٔ 166–هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

غزل شمارهٔ 167–گر از جفای تو روزی دلم بیازارد

غزل شمارهٔ 168–کس این کند که دل از یار خویش بردارد؟

غزل شمارهٔ 169–تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد

غزل شمارهٔ 170–غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران دارد

غزل شمارهٔ 171–مگر نسیم سحر بوی یار من دارد

غزل شمارهٔ 172–هر آن ناظر که منظوری ندارد

غزل شمارهٔ 173–آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد

غزل شمارهٔ 174–آن شکرخنده که پُرنوش دهانی دارد

غزل شمارهٔ 175–بازت ندانم از سر پیمان ما که برد

غزل شمارهٔ 176–آن کیست کاندر رفتنش صبر از دل ما می‌برد

غزل شمارهٔ 177–هر گه که بر من آن بت عیار بگذرد

غزل شمارهٔ 178–کیست آن فتنه که با تیر و کمان می‌گذرد؟

نظمیں

غزل شمارهٔ 104–مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105–آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106–شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 107–صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

غزل شمارهٔ 108–مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ 109–بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ 110–هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

غزل شمارهٔ 111–مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112–زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113–مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114–دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115–کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 141–هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ 142–ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

غزل شمارهٔ 143–این که تو داری قیامت است، نه قامت

غزل شمارهٔ 144–ای که رحمت می‌نیاید بر منت

غزل شمارهٔ 145–آفرین خدای بر جانت

غزل شمارهٔ 146–ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ 147–جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

غزل شمارهٔ 148–چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

غزل شمارهٔ 149–چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

غزل شمارهٔ 150–خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

غزل شمارهٔ 151–گر جان طلبی فدای جانت

غزل شمارهٔ 152–بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت

غزل شمارهٔ 153–سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

غزل شمارهٔ 154–جان من! جان من فدای تو باد

غزل شمارهٔ 155–زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد

غزل شمارهٔ 156–فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 107صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

غزل شمارهٔ 108مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ 109بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ 142ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

غزل شمارهٔ 144ای که رحمت می‌نیاید بر منت

غزل شمارهٔ 145آفرین خدای بر جانت

غزل شمارهٔ 146ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ 147جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

غزل شمارهٔ 148چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

غزل شمارهٔ 149چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

غزل شمارهٔ 150خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

غزل شمارهٔ 151گر جان طلبی فدای جانت

غزل شمارهٔ 152بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت

غزل شمارهٔ 153سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

غزل شمارهٔ 154جان من! جان من فدای تو باد

غزل شمارهٔ 155زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد

غزل شمارهٔ 156فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

غزل شمارهٔ 157پیش رویت قمر نمی‌تابد

غزل شمارهٔ 158مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد

غزل شمارهٔ 159نه آن شبست که کس در میان ما گنجد

غزل شمارهٔ 160حدیث عشق به طومار در نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ 161کس این کند که ز یار و دیار برگردد

غزل شمارهٔ 162طرفه می‌دارند یاران صبر من بر داغ و درد

غزل شمارهٔ 163هر که می با تو خورد عربده کرد

غزل شمارهٔ 164دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد

غزل شمارهٔ 165که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد

غزل شمارهٔ 166هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

غزل شمارهٔ 167گر از جفای تو روزی دلم بیازارد

غزل شمارهٔ 168کس این کند که دل از یار خویش بردارد؟

غزل شمارهٔ 169تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد

غزل شمارهٔ 170غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران دارد

غزل شمارهٔ 171مگر نسیم سحر بوی یار من دارد

غزل شمارهٔ 172هر آن ناظر که منظوری ندارد

غزل شمارهٔ 173آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد

غزل شمارهٔ 174آن شکرخنده که پُرنوش دهانی دارد

غزل شمارهٔ 175بازت ندانم از سر پیمان ما که برد

غزل شمارهٔ 176آن کیست کاندر رفتنش صبر از دل ما می‌برد

غزل شمارهٔ 177هر گه که بر من آن بت عیار بگذرد

غزل شمارهٔ 178کیست آن فتنه که با تیر و کمان می‌گذرد؟

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

غزل شمارهٔ 107صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

غزل شمارهٔ 108مرا خود با تو چیزی در میان هست

غزل شمارهٔ 109بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

غزل شمارهٔ 110هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست

غزل شمارهٔ 111مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

غزل شمارهٔ 112زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است

غزل شمارهٔ 113مرا از آن چه که بیرونِ شهر، صحرایی‌ست؟

غزل شمارهٔ 114دردی‌ست دردِ عشق که هیچش طبیب نیست

غزل شمارهٔ 115کیست آن کَش سر پیوند تو در خاطر نیست

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

غزل شمارهٔ 142ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

غزل شمارهٔ 144ای که رحمت می‌نیاید بر منت

غزل شمارهٔ 145آفرین خدای بر جانت

غزل شمارهٔ 146ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ 147جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

غزل شمارهٔ 148چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

غزل شمارهٔ 149چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

غزل شمارهٔ 150خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

غزل شمارهٔ 151گر جان طلبی فدای جانت

غزل شمارهٔ 152بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت

غزل شمارهٔ 153سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

غزل شمارهٔ 154جان من! جان من فدای تو باد

غزل شمارهٔ 155زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد

غزل شمارهٔ 156فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

غزل شمارهٔ 157پیش رویت قمر نمی‌تابد

غزل شمارهٔ 158مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد