رباعی شمارهٔ 17

درج دهنت که هست تنگ و نایاب

در وی درج است سی و دو در خوشاب

ماییم و می و مُطرب و این کنجِ خراب

جان و دل و جام و جامه پُر دُردِ شراب

دل در هوس تو چون ربابست رباب

هر پاره ز سوز تو کبابست کباب

ساقی در ده برای دیدار صواب

زان باده که او نه خاک دیده است و نه آب

سبحان‌الله من و تو ای در خوشاب

پیوسته مخالفیم اندر همه باب

شب گردم گرد شهر چون باد و چو آب

از گشتن گرد شهر کس ناید خواب

گرم آمد عاشقانه و چست شتاب

برتافته روح او ز گلزار صواب

یارب یارب به حق تسبیح رباب

کش در تسبیحِ صد سوالست و جواب

از بانگ سرافیل دمیده است رباب

تا زنده و تازه کرده دلهای کباب

امروز چو هر روز خرابیم خراب

مگشا در اندیشه و برگیر رباب