رباعی شمارهٔ 103

درج دهنت که هست تنگ و نایاب

در وی درج است سی و دو در خوشاب

ماییم و می و مُطرب و این کنجِ خراب

جان و دل و جام و جامه پُر دُردِ شراب

تا در چشمم نشسته بودی در تاب

پیوسته همی بریختی در خوشاب

گفتی که کیت بینم ای در خوشاب

دریاب مرا و خویشتن را دریاب

این ناله که در آتش خویش است کباب

این گریه که در شیشهٔ خم کرده شراب

دل را که شد از یک نظر دیده خراب

بنگر که چگونه باز شد رشته ز تاب

دل در هوس تو چون ربابست رباب

هر پاره ز سوز تو کبابست کباب

ساقی در ده برای دیدار صواب

زان باده که او نه خاک دیده است و نه آب

سبحان‌الله من و تو ای در خوشاب

پیوسته مخالفیم اندر همه باب

گرم آمد عاشقانه و چست شتاب

برتافته روح او ز گلزار صواب