غزل شمارهٔ 157

ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی

همچون شمنی شیفته بر صورت فرخار

گیرم که بود میر تو را زر به خروار

رخساره چون زر ز کجا یابد زردار

هرچند جهانسوز بود جلوه دلدار

این شعله دو بالاشود از جامه گلنار

ای گردن احرار به شکر تو گرانبار

تحقیق ترا همره و توفیق ترا یار

ای بی سببی از بر ما رفته به آزار

وی مانده ز آزار تو ما سوخته و زار