رباعی شمارهٔ 176

آن یار که از طبیب دل برباید

او را دارو طبیب چون فرماید

ای دل اگرت رضای دلبر باید

آن باید کرد و گفت کو فرماید

این واقعه را سخت بگیری شاید

از کوشش عاجزانه کاری ناید

بی‌من به زبان من سخن می‌آید

من بی‌خبرم از آنکه می‌فرماید

در می‌طلبی ز چشمه در بر ناید

جوینده در به قعر دریا باید

شاد آنکه ز دور ما یار ما بنماید

چون بچهٔ خرد آستین برخاید

کاری ز درون جان میباید

وز قصه شنیدن این گره نگشاید

گر در طلبی ز چشمه در بر ناید

جویندهٔ در به قعر دریا باید

معشوقه خانگی بکاری ناید

کو عشوه نماید و وفا ننماید

هل تا برود سرش به دیوار آید

سر بشکند و جامه به خون آلاید