رباعی شمارهٔ 599

گر تیر جفای دشمنان می‌آید

دل تنگ مکن که دوست می‌فرماید

من چاکر آنم که دلی برباید

یا دل به کسی دهد که جان آساید

گر تیر جفای دشمنان می‌آید

دلتنگ مشو که دوست می‌فرماید

سلطان که به منزل گدایان آید

گر بر سر بوریا نشیند شاید

یک روز دلت به مهر ما نگراید

دیوت همه جز راه بلا ننماید

گاهی فلکم گریستن فرماید

ناخفته دو چشم را عنا فرماید

روزی که بتم ز فوطه رخ بنماید

با فوطه هزار جان ز تن برباید

مردی که به راه عشق جان فرساید

باید که بدون یار خود نگراید

آن باید آن که مرد عاشق آید

تا عشق هنرهای خودش بنماید

یاری که نکو بخشد و بد بخشاید

گر ناز کند و گر نوازد شاید