غزلیات

غزل شمارهٔ 6753مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6753

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6754مکن با تلخکامان رو ترش تا شکری داری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6754

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6755زمین از دامن تر عالم آب است پنداری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6755

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6756ز شیرینی عتاب او شکرخندست پنداری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6756

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6757ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6757

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6758فروغ زندگانی برق شمشیرست پنداری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6758

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6759ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6759

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6760خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6760

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6761ز زلف پرشکن بتخانه چین است پنداری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6761

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6762مجو چون غافلان از عالم اسباب بیداری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6762

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6763ندارد سرو این گلزار تاب شیون ای قمری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6763

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6764ز دل بیرون نرفت از قرب جانان داغ مهجوری

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6764

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6765گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6765

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6766از موج گریه ما بر فلک اختر کند بازی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6766

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6767مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6767

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6768چه در طول امل از حرص بی باکانه آویزی؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6768

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6769ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه می‌پرسی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6769

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6770فلک یک حلقه چشم است اگر صاحب نظر باشی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6770

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6771چون طفلان کس به هر افسانه تا کی واکند گوشی؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6771

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6772ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6772

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6773نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6773

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6774حجاب جسم را از پیش جان بردار ای ساقی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6774

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6775به شکر این که داری دست بر میخانه ای ساقی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6775

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6776ز جویای سخن گر این چنین گردد جهان خالی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6776

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6777مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6777

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6778کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6778

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6779اگر چه دارد از الفاظ چندین ترجمان معنی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6779

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6780خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6780

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6781به این پستی فراز چرخ جای خویش می خواهی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6781

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6782جنونم پهن شد صبر از من شیدا چه می خواهی؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6782

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6783درون دل بود یار از جهان گل چه می‌خواهی؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6783

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6784به ظاهر گر به چشمم ای سمن سیما نمی آیی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6784

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6785چرا هرگز به سر وقت من بیدل نمی آیی؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6785

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6786چرا از سینه ای آه سحر بیرون نمی آیی؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6786

18 اشعار

غزل شمارهٔ 6787نمی باید ترا مشاطه ای بهر خودآرایی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6787

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6788ز خوبان قامت جانان علم باشد به یکتایی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6788

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6789شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جایی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6789

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6790مرا افکنده رخسار عرقناکش به دریایی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6790

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6791که غیر از سنگ طفلان می کند دیوانه آرایی؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6791

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6792به توحید خدا همچون الف گویاست تنهایی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6792

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6793ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجویی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6793

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6794چهره را صیقلی از آتشِ می ساخته‌ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6794

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6795تا ز رخسار چو مه پرده برانداخته‌ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6795

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6796تا رخ از باده گلرنگ برافروخته‌ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6796

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6797روی دل با همه کس در همه جا داشته ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6797

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6798دست اگر در کمر راهبر دل زده ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6798

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6799طعمه مور شوی گرچه سلیمان شده‌ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6799

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6800شوخ و میخواره و شبگرد و غزلخوان شده ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6800

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6801در کدامین چمن ای سرو به بار آمده‌ای؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6801

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6802دلربایانه دگر بر سر ناز آمده‌ای

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6802

آڈیو

11 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6753–مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داری

غزل شمارهٔ 6754–مکن با تلخکامان رو ترش تا شکری داری

غزل شمارهٔ 6755–زمین از دامن تر عالم آب است پنداری

غزل شمارهٔ 6756–ز شیرینی عتاب او شکرخندست پنداری

غزل شمارهٔ 6757–ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداری

غزل شمارهٔ 6758–فروغ زندگانی برق شمشیرست پنداری

غزل شمارهٔ 6759–ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداری

غزل شمارهٔ 6760–خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداری

غزل شمارهٔ 6761–ز زلف پرشکن بتخانه چین است پنداری

غزل شمارهٔ 6762–مجو چون غافلان از عالم اسباب بیداری

غزل شمارهٔ 6763–ندارد سرو این گلزار تاب شیون ای قمری

غزل شمارهٔ 6764–ز دل بیرون نرفت از قرب جانان داغ مهجوری

غزل شمارهٔ 6765–گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازی

غزل شمارهٔ 6766–از موج گریه ما بر فلک اختر کند بازی

غزل شمارهٔ 6767–مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزی

غزل شمارهٔ 6768–چه در طول امل از حرص بی باکانه آویزی؟

غزل شمارهٔ 6769–ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه می‌پرسی

غزل شمارهٔ 6770–فلک یک حلقه چشم است اگر صاحب نظر باشی

غزل شمارهٔ 6771–چون طفلان کس به هر افسانه تا کی واکند گوشی؟

غزل شمارهٔ 6772–ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشی

غزل شمارهٔ 6773–نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقی

غزل شمارهٔ 6774–حجاب جسم را از پیش جان بردار ای ساقی

غزل شمارهٔ 6775–به شکر این که داری دست بر میخانه ای ساقی

غزل شمارهٔ 6776–ز جویای سخن گر این چنین گردد جهان خالی

غزل شمارهٔ 6777–مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانی

غزل شمارهٔ 6778–کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانی

غزل شمارهٔ 6779–اگر چه دارد از الفاظ چندین ترجمان معنی

غزل شمارهٔ 6780–خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینی

غزل شمارهٔ 6781–به این پستی فراز چرخ جای خویش می خواهی

غزل شمارهٔ 6782–جنونم پهن شد صبر از من شیدا چه می خواهی؟

غزل شمارهٔ 6783–درون دل بود یار از جهان گل چه می‌خواهی؟

غزل شمارهٔ 6784–به ظاهر گر به چشمم ای سمن سیما نمی آیی

غزل شمارهٔ 6785–چرا هرگز به سر وقت من بیدل نمی آیی؟

غزل شمارهٔ 6786–چرا از سینه ای آه سحر بیرون نمی آیی؟

غزل شمارهٔ 6787–نمی باید ترا مشاطه ای بهر خودآرایی

غزل شمارهٔ 6788–ز خوبان قامت جانان علم باشد به یکتایی

غزل شمارهٔ 6789–شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جایی

غزل شمارهٔ 6790–مرا افکنده رخسار عرقناکش به دریایی

غزل شمارهٔ 6791–که غیر از سنگ طفلان می کند دیوانه آرایی؟

غزل شمارهٔ 6792–به توحید خدا همچون الف گویاست تنهایی

غزل شمارهٔ 6793–ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجویی

غزل شمارهٔ 6794–چهره را صیقلی از آتشِ می ساخته‌ای

غزل شمارهٔ 6795–تا ز رخسار چو مه پرده برانداخته‌ای

غزل شمارهٔ 6796–تا رخ از باده گلرنگ برافروخته‌ای

غزل شمارهٔ 6797–روی دل با همه کس در همه جا داشته ای

غزل شمارهٔ 6798–دست اگر در کمر راهبر دل زده ای

غزل شمارهٔ 6799–طعمه مور شوی گرچه سلیمان شده‌ای

غزل شمارهٔ 6800–شوخ و میخواره و شبگرد و غزلخوان شده ای

غزل شمارهٔ 6801–در کدامین چمن ای سرو به بار آمده‌ای؟

غزل شمارهٔ 6802–دلربایانه دگر بر سر ناز آمده‌ای

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6753–مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داری

غزل شمارهٔ 6754–مکن با تلخکامان رو ترش تا شکری داری

غزل شمارهٔ 6755–زمین از دامن تر عالم آب است پنداری

غزل شمارهٔ 6756–ز شیرینی عتاب او شکرخندست پنداری

غزل شمارهٔ 6757–ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداری

غزل شمارهٔ 6758–فروغ زندگانی برق شمشیرست پنداری

غزل شمارهٔ 6759–ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداری

غزل شمارهٔ 6760–خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداری

غزل شمارهٔ 6761–ز زلف پرشکن بتخانه چین است پنداری

غزل شمارهٔ 6762–مجو چون غافلان از عالم اسباب بیداری

غزل شمارهٔ 6763–ندارد سرو این گلزار تاب شیون ای قمری

غزل شمارهٔ 6764–ز دل بیرون نرفت از قرب جانان داغ مهجوری

غزل شمارهٔ 6765–گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازی

غزل شمارهٔ 6766–از موج گریه ما بر فلک اختر کند بازی

غزل شمارهٔ 6767–مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزی

غزل شمارهٔ 6768–چه در طول امل از حرص بی باکانه آویزی؟

غزل شمارهٔ 6769–ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه می‌پرسی

غزل شمارهٔ 6770–فلک یک حلقه چشم است اگر صاحب نظر باشی

غزل شمارهٔ 6771–چون طفلان کس به هر افسانه تا کی واکند گوشی؟

غزل شمارهٔ 6772–ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشی

غزل شمارهٔ 6773–نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقی

غزل شمارهٔ 6774–حجاب جسم را از پیش جان بردار ای ساقی

غزل شمارهٔ 6775–به شکر این که داری دست بر میخانه ای ساقی

غزل شمارهٔ 6776–ز جویای سخن گر این چنین گردد جهان خالی

غزل شمارهٔ 6777–مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانی

غزل شمارهٔ 6778–کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانی

غزل شمارهٔ 6753مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داری

غزل شمارهٔ 6754مکن با تلخکامان رو ترش تا شکری داری

غزل شمارهٔ 6755زمین از دامن تر عالم آب است پنداری

غزل شمارهٔ 6756ز شیرینی عتاب او شکرخندست پنداری

غزل شمارهٔ 6757ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداری

غزل شمارهٔ 6758فروغ زندگانی برق شمشیرست پنداری

غزل شمارهٔ 6759ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداری

غزل شمارهٔ 6760خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداری

غزل شمارهٔ 6761ز زلف پرشکن بتخانه چین است پنداری

غزل شمارهٔ 6762مجو چون غافلان از عالم اسباب بیداری

غزل شمارهٔ 6763ندارد سرو این گلزار تاب شیون ای قمری

غزل شمارهٔ 6764ز دل بیرون نرفت از قرب جانان داغ مهجوری

غزل شمارهٔ 6765گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازی

غزل شمارهٔ 6766از موج گریه ما بر فلک اختر کند بازی

غزل شمارهٔ 6767مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزی

غزل شمارهٔ 6768چه در طول امل از حرص بی باکانه آویزی؟

غزل شمارهٔ 6769ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه می‌پرسی

غزل شمارهٔ 6770فلک یک حلقه چشم است اگر صاحب نظر باشی

غزل شمارهٔ 6771چون طفلان کس به هر افسانه تا کی واکند گوشی؟

غزل شمارهٔ 6772ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشی

غزل شمارهٔ 6773نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقی

غزل شمارهٔ 6774حجاب جسم را از پیش جان بردار ای ساقی

غزل شمارهٔ 6775به شکر این که داری دست بر میخانه ای ساقی

غزل شمارهٔ 6776ز جویای سخن گر این چنین گردد جهان خالی

غزل شمارهٔ 6777مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانی

غزل شمارهٔ 6778کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانی

غزل شمارهٔ 6779اگر چه دارد از الفاظ چندین ترجمان معنی

غزل شمارهٔ 6780خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینی

غزل شمارهٔ 6781به این پستی فراز چرخ جای خویش می خواهی

غزل شمارهٔ 6782جنونم پهن شد صبر از من شیدا چه می خواهی؟

غزل شمارهٔ 6783درون دل بود یار از جهان گل چه می‌خواهی؟

غزل شمارهٔ 6784به ظاهر گر به چشمم ای سمن سیما نمی آیی

غزل شمارهٔ 6785چرا هرگز به سر وقت من بیدل نمی آیی؟

غزل شمارهٔ 6786چرا از سینه ای آه سحر بیرون نمی آیی؟

غزل شمارهٔ 6787نمی باید ترا مشاطه ای بهر خودآرایی

غزل شمارهٔ 6788ز خوبان قامت جانان علم باشد به یکتایی

غزل شمارهٔ 6789شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جایی

غزل شمارهٔ 6790مرا افکنده رخسار عرقناکش به دریایی

غزل شمارهٔ 6791که غیر از سنگ طفلان می کند دیوانه آرایی؟

غزل شمارهٔ 6792به توحید خدا همچون الف گویاست تنهایی

غزل شمارهٔ 6793ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجویی

غزل شمارهٔ 6794چهره را صیقلی از آتشِ می ساخته‌ای

غزل شمارهٔ 6795تا ز رخسار چو مه پرده برانداخته‌ای

غزل شمارهٔ 6796تا رخ از باده گلرنگ برافروخته‌ای

غزل شمارهٔ 6797روی دل با همه کس در همه جا داشته ای

غزل شمارهٔ 6798دست اگر در کمر راهبر دل زده ای

غزل شمارهٔ 6799طعمه مور شوی گرچه سلیمان شده‌ای

غزل شمارهٔ 6800شوخ و میخواره و شبگرد و غزلخوان شده ای

غزل شمارهٔ 6801در کدامین چمن ای سرو به بار آمده‌ای؟

غزل شمارهٔ 6802دلربایانه دگر بر سر ناز آمده‌ای

غزل شمارهٔ 6753مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داری

غزل شمارهٔ 6754مکن با تلخکامان رو ترش تا شکری داری

غزل شمارهٔ 6755زمین از دامن تر عالم آب است پنداری

غزل شمارهٔ 6756ز شیرینی عتاب او شکرخندست پنداری

غزل شمارهٔ 6757ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداری

غزل شمارهٔ 6758فروغ زندگانی برق شمشیرست پنداری

غزل شمارهٔ 6759ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداری

غزل شمارهٔ 6760خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداری

غزل شمارهٔ 6761ز زلف پرشکن بتخانه چین است پنداری

غزل شمارهٔ 6762مجو چون غافلان از عالم اسباب بیداری

غزل شمارهٔ 6763ندارد سرو این گلزار تاب شیون ای قمری

غزل شمارهٔ 6764ز دل بیرون نرفت از قرب جانان داغ مهجوری

غزل شمارهٔ 6765گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازی

غزل شمارهٔ 6766از موج گریه ما بر فلک اختر کند بازی

غزل شمارهٔ 6767مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزی

غزل شمارهٔ 6768چه در طول امل از حرص بی باکانه آویزی؟

غزل شمارهٔ 6769ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه می‌پرسی

غزل شمارهٔ 6770فلک یک حلقه چشم است اگر صاحب نظر باشی

غزل شمارهٔ 6771چون طفلان کس به هر افسانه تا کی واکند گوشی؟

غزل شمارهٔ 6772ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشی

غزل شمارهٔ 6773نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقی

غزل شمارهٔ 6774حجاب جسم را از پیش جان بردار ای ساقی

غزل شمارهٔ 6775به شکر این که داری دست بر میخانه ای ساقی

غزل شمارهٔ 6776ز جویای سخن گر این چنین گردد جهان خالی

غزل شمارهٔ 6777مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانی

غزل شمارهٔ 6778کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانی

غزل شمارهٔ 6779اگر چه دارد از الفاظ چندین ترجمان معنی

غزل شمارهٔ 6780خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینی

غزل شمارهٔ 6781به این پستی فراز چرخ جای خویش می خواهی

غزل شمارهٔ 6782جنونم پهن شد صبر از من شیدا چه می خواهی؟