غزل شمارهٔ 662

ز باده‌ای‌ست به بزم شهود، مستی ما

که کرد رفع خمار شراب هستی ما

نداد نور شراری چراغ هستی ما

گلی نچید ز شاخ، دراز دستی ما

ادب گرفته عنان خمار و مستی ما

برابر است بلندی ما و پستی ما