غزل شمارهٔ 663

شاعر: صائب

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: اریما

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

11

شکست رنگ می از ترک میگساری ما

نمک به چشم قدح ریخت هوشیاری ما

22

کم است اشک برای سیاهکاری ما

مگر کند عرق انفعال یاری ما

33

نماند در دل خم نم ز میگساری ما

سفید شد لب ساغر ز بوسه کاری ما

44

به چشم جوهریان گوهر بصیرت نیست

وگرنه گرد یتیمی است خاکساری ما

55

چنان کز آیه رحمت امید خلق افزود

یکی هزار شد از خط امیدواری ما

66

شده است حلقه گرداب، چشم قربانی

ز چارموجه طوفان بی قراری ما

77

رسید خیرگی چشم ما به معراجی

که ماه بر فلک از هاله شد حصاری ما

88

کلاه گوشه همت بلند کرده ماست

چو تیغ کوه ز ابرست آبداری ما

99

چنان گذشت ز تقصیر ما عنایت دوست

که از گناه نکرده است شرمساری ما

1010

به زیر تیغ فشردیم پای خود چندان

که کوه بست کمر پیش بردباری ما

1111

ز تار و پود جهان آگهیم با طفلی

دویده است به هر کوچه نی سواری ما

1212

زبان ما اگر از شکر تیغ خاموش است

دهان شکرگزاری است زخم کاری ما

1313

ازان دوید به آفاق نام ما صائب

که روشن است جهان از نفس شماری ما

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور