غزل شمارهٔ 972

عمرها شد عجزطاقت سوی‌جیبم رهبرست

در ره تسلیم دل پایی‌که من دارم سرست

نسخهٔ آرام دل در عرض آهی ابترست

غنچه‌ها را خامشی شیرازهٔ بال و پرست

حفظ دولت در پریشان کردن سیم و زرست

مد احسان رشته شیرازه این دفترست

نعمت الوان دنیا مایه دردسرست

خون فاسد در بدن آهن ربای نشترست

عاشق پروانه مشرب را چه پروای سرست؟

رشته این شمع بی پروا کمند صرصرست

در شب مهتاب می را آب و تاب دیگرست

باده و مهتاب با هم همچو شیر و شکرست

عشرت روی زمین در چرب نرمی مضمرست

رشته هموار را بالین و بستر گوهرست

روز ما با شب یکی زان آفتاب انورست

زنگ این آیینه از تردستی روشنگرست