غزل شمارهٔ 659

سرود مجلس درد است آه و ناله ما

حباب خون جگر لاله گون پیاله ما

مدام محرم صهبا بود پیاله ما

به گرد مهر تنیده ست خط هاله ما

ز عمر باج ستاند می دو ساله ما

به آفتاب شبیخون زند پیاله ما

ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟

که خون مرده کند باده را پیاله ما