شمارهٔ 45

خویش را در کوی بی خویشی فگن

تا ببینی خویش را بی خویشتن

همچو نقطه خال آن شیرین دهن

زیر لب افتاده بالای ذقن

آن که را دانم که: اویم دشمنست

وز روان پاک بدخواه منست

کرد باید مر مرا و او را رون

شیر تا تیمار دارد خویشتن

پس شتابان آمد اینک پیرزن

روی یکسو، کاغه کرده خویشتن

کشتیی بر آب و کشتیبانش باد

رفتن اندر وادیی یکسان نهاد

هر کجا که پا نهی ای جان من

بردمد لاله و بنفشه و یاسمن

بشنو از دل نکته‌های بی‌سخن

و آنچ اندر فهم ناید فهم کن

ای دلارام من و ای دل شکن

وی کشیده خویش بی‌جرمی ز من

جان من جان تو جانت جان من

هیچ دیدستی دو جان در یک بدن