شمارهٔ 17

بوی دم مقبلان چو گل خوش باشد

بدبخت چو خار تیز و سرکش باشد

دشنام که از لب تو مهوش باشد

چون لعل بود که اصلش آتش باشد

دشنام که از لب تو مهوش باشد

دری شمرم کش اصل از آتش باشد

گیرم که تو را شوخی آتش باشد

با نقش و نگار عالمت خوش باشد