غزل شمارهٔ 154

شاعر: سعدی

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

قافیہ: اد

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 8

صنف: غزل

جان من! جان من فدای تو باد

هیچت از دوستان نیاید یاد

می‌روی و التفات می‌نکنی

سرو هرگز چنین نرفت آزاد

آفرین خدای بر پدری

که تو پرورد و مادری که تو زاد

بخت نیکت به منتها‌ی امید

برساناد و چشم بد مرساد

تا چه کرد آن که نقش روی تو بست

که در‌ِ فتنه بر جهان بگشاد

من بگیرم عنان شه روزی

گویم از دست خوبرویان داد

تو بدین چشم مست و پیشانی

دل ما بازپس نخواهی داد

عقل با عشق بر نمی‌آید

جور مزدور می‌برد استاد

آن که هرگز بر آستانهٔ عشق

پای ننهاده بود سر بنهاد

1010

روی در خاک رفت و سر نه عجب

که رود هم در این هوس بر باد

1111

مرغ وحشی که می‌رمید از قید

با همه زیرکی به دام افتاد

1212

همه از دست غیر ناله کنند

سعدی از دست خویشتن فریاد

1313

روی گفتم که در جهان بنهم

گردم از قید بندگی آزاد

1414

که نه بیرون پارس منزل هست

شام و روم‌ست و بصره و بغداد

1515

دست از دامنم نمی‌دارد

خاک شیراز و آب رکن آباد

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

تنگی آورده خانهٔ صیاد

یک دو چاک قفس‌کنید زیاد

بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 910

جامی آمد درین سرای نبرد

دولت مرد عقل مادرزاد

جامیدیوان اشعارقطعاتشمارهٔ 3

شاد زی با سیاه‌چشمان، شاد

که جهان نیست جز فسانه و باد

رودکیقصاید و قطعاتشمارهٔ 26

شاهدی بین که در زمانه بزاد

بت و بتخانه را به باد بداد

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 979

بی‌طمع باش اگر همی خواهی

تا نیفتی ز پایهٔ امجاد

سناییدیوان اشعارقصاید و قطعاتشمارهٔ 43

گرچه شمشیر حیدر کرار

کافران کشت و قلعه‌ها بگشاد

سناییدیوان اشعارقصاید و قطعاتشمارهٔ 45

هر که دندان به خویشتن بنهاد

خیر دیگر به کس نخواهد داد

سعدیمواعظمفرداتشمارهٔ 35

خرقه‌پوشی در کاروان حجاز همراه ما بود. یکی از امرای عرب مر او را صد دینار بخشیده تا قربان کند. دزدان خفاجه ناگاه بر کاروان زدند و پاک ببردند. بازرگانان گریه و زاری کردن گرفتند و فریاد بی‌فایده خواندن.

گر تضرع کنی و گر فریاد

سعدیگلستانباب پنجم در عشق و جوانیحکایت شمارهٔ 18

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور