غزل شمارهٔ 351

بیا که فصل بهار است و محتسب معزول

معاشران به فراغت به کار خود مشغول

اگر به کویِ تو باشد مرا مَجالِ وصول

رَسَد به دولتِ وصلِ تو کارِ من به اصول

جدا ز دولت وصلش به گریه ام مشغول

به سبحه است سر و کار عامل معزول

نخست عشق به میخانه کرد نزول

به گرد مدرسه گردیدنست نامعقول

کتاب خوانده شد و، شبهه‌ای نشد مغفول

به هیچ مسئله خاطر نمی‌شود مشغول

من ایستاده‌ام اینک به خدمتت مشغول

مرا از آن چه که خدمت قبول یا نه قبول