غزل شمارهٔ 569

تو را که هر چه مراد است در جهان داری

چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری؟

به حق آنک تو جان و جهان جانداری

مرا چنانک بپرورده‌ای چنان داری

ز برگریز، دل بی قرار ازان داری

که غافلی ز بهاری که در خزان داری

دگر چه شد که به عشاق سرگران بودی؟

چو لاله حرف جگرسوز در دهان داری