غزل شمارهٔ 486

شاعر: سعدی

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: اه

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 6

صنف: غزل

آن سرو ناز بین که چه خوش می‌رود به راه

وآن چشم آهوانه که چون می‌کند نگاه

تو سرو دیده‌ای که کمر بست بر میان؟!

یا ماه چارده که به سر برنهد کلاه؟!

گل با وجود او چو گیاه است پیش گل

مه پیش روی او چو ستاره‌ست پیش ماه

سلطان‌صفت همی‌رود و صد هزار دل

با او چنان که در پی سلطان رود سپاه

گویند از او حذر کن و راه گریز گیر

گویم کجا روم که ندانم گریزگاه

اول نظر که چاه زنخدان بدیدمش

گویی در اوفتاد دل از دست من به چاه

دل خود دریغ نیست که از دست من برفت

جان عزیز بر کف دست است گو بخواه

ای هر دو دیده پای که بر خاک می‌نهی

آخر نه بر دو دیده من به که خاک راه

حیف است از آن دهن که تو داری جواب تلخ

وآن سینه سفید که دارد دل سیاه

1010

بیچارگان بر آتش مهرت بسوختند

آه از تو سنگدل که چه نامهربانی آه

1111

شهری به گفت‌و‌گوی تو در تنگنای شوق

شب روز می‌کنند و تو در خواب صبحگاه

1212

گفتم بنالم از تو به یاران و دوستان

باشد که دست ظلم بداری ز بی‌گناه

1313

بازم حفاظ دامن همت گرفت و گفت

از دوست جز به دوست مبر سعدیا پناه

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

طوبی لروضة سجدت ارضها الجباه

بشری لسدة لثمت تربها الشفاه

جامیدیوان اشعارقصایدشمارهٔ 17

برخوان لاجورد درین طرفه خانقاه

از بهر شام و چاشت دو قرصند مهر و ماه

جامیدیوان اشعارقصایدشمارهٔ 18

ای ترک نازنین بشکن گوشه کلاه

آشوب جان شاه شو و فتنه سپاه

جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 267

بر طرف ماه زلف تو آمد شب سیاه

اینست آن شبی که به است از هزار ماه

جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 417

اینک سوار می رسد آن ترک کج کلاه

خلقی نهاده روی تظلم به خاک راه

جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 839

من موی خویش را نه از آن می‌کنم سیاه

تا باز نوجوان شوم و نو کنم گناه

رودکیقصاید و قطعاتشمارهٔ 105

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور