غزل شمارهٔ 486

طوبی لروضة سجدت ارضها الجباه

بشری لسدة لثمت تربها الشفاه

برخوان لاجورد درین طرفه خانقاه

از بهر شام و چاشت دو قرصند مهر و ماه

ای ترک نازنین بشکن گوشه کلاه

آشوب جان شاه شو و فتنه سپاه

بر طرف ماه زلف تو آمد شب سیاه

اینست آن شبی که به است از هزار ماه

اینک سوار می رسد آن ترک کج کلاه

خلقی نهاده روی تظلم به خاک راه

من موی خویش را نه از آن می‌کنم سیاه

تا باز نوجوان شوم و نو کنم گناه