غزل شمارهٔ 225

اهل خرد که از همه عالم بریده‌اند

داند خرد که از چه به کنج آرمیده‌اند

یاران که زخم تیر بلایت چشیده‌اند

با جان پاره از همه عالم رمیده‌اند

رندان پاکباز که از خود بریده‌اند

در هرچه هست حسن دلارام دیده‌اند

آنها که رنگ خودسری شمع دیده‌اند

انگشت زینهار ز گردن کشیده‌اند

امروز ناقصان به کمالی رسید‌ه‌اند

کز خودسری به حرف سلف خط کشیده‌اند

این آهوان که گردن دعوی کشیده‌اند

خال بیاض گردن او را ندیده‌اند