غزل شمارهٔ 573

بدین صفت که تویی در زمانه، معذوری

اگر به صورت زیبای خویش مغروری

بیار باده و بازم رهان ز مخموری

که هم به باده توان کرد دفع رنجوری

بیا بیا که پشیمان شوی از این دوری

بیا به دعوت شیرین ما چه می‌شوری

به پارسایی و رندی و فسق و مستوری

چو اختیار به دست تو نیست معذوری