غزل شمارهٔ 261

آنروز که پیدایی ما را اثری بود

در آینهٔ ذره غبار نظری بود

با ما نه نم اشکی ونی چشم تری بود

لبریز خیال توگداز جگری بود

آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

سر تا قدمش چون پَری از عیب بَری بود

تامنزل من بادیه بیخبری بود

هر موج سرابم به نظر بال پری بود

تا بود سراسیمه دلم در به دری بود

اندیشهٔ دل جامگی و دل سفری بود