رباعی شمارهٔ 140

ای دل چو وصال یار دیدی حالی

در پای غمش بمیر تا کی نالی

عاینت حمامة تحاکی حالی

تبکی و تصیح فوق غصن عالی

مرغان ز قفس قفس ز مرغان خالی

تو مرغ کجائی که چنین خوشحالی

هر چند که نیست هیچ از حق خالی

سر در کش و دم مزن چرا مینالی