غزل شمارهٔ 168

کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

ز آتش دل پروانه کی خبر دارد

ز جرگهٔ سخنم خامشی به در دارد

فشار لب بهم آوردن این اثر دارد

کسی که حُسن و خَطِ دوست در نظر دارد

محقَق است که او حاصل بصر دارد

که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟

که ریشه از صف مژگان به هر جگر دارد

غریق عشق چه اندیشه از خطر دارد؟

ز سر گذشته چه پروای دردسر دارد؟

چه وسعت است که این بحر پرگهر دارد

که هر حباب در او عالم دگر دارد