غزل شمارهٔ 289

شاعر: سعدی

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: انمیاید

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 4

صنف: غزل

آن نه عشق است که از دل به دهان می‌آید

وان نه عاشق که ز معشوق به جان می‌آید

گو برو در پس زانوی سلامت بنشین

آن که از دست ملامت به فغان می‌آید

کشتی هر که در این ورطه خونخوار افتاد

نشنیدیم که دیگر به کران می‌آید

یا مسافر که در این بادیه سرگردان شد

دیگر از وی خبر و نام و نشان می‌آید

چشم رغبت که به دیدار کسی کردی باز

باز بر هم منه ار تیر و سنان می‌آید

عاشق آن است که بی خویشتن از ذوق سماع

پیش شمشیر بلا رقص‌کنان می‌آید

حاش لله که من از تیر بگردانم روی

گر بدانم که از آن دست و کمان می‌آید

کشته بینند و مقاتل نشناسند که کیست

کاین خدنگ از نظر خلق نهان می‌آید

اندرون با تو چنان انس گرفته‌ست مرا

که ملالم ز همه خلق جهان می‌آید

1010

شرط عشق است که از دوست شکایت نکنند

لیکن از شوق حکایت به زبان می‌آید

1111

سعدیا این همه فریاد تو بی دردی نیست

آتشی هست که دود از سر آن می‌آید

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

سبزه‌ها می‌دمد و آب روان می‌آید

ابر چون دیده من گریه‌کنان می‌آید

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 731

یا رب این بوی خوش از روضه جان می‌آید

یا نسیمیست کز آن سوی جهان می‌آید

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 806

از لب خلق دم باد خزان می‌آید

بوی کافور ازین مرده‌دلان می‌آید

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 3626

نه ز جهدم به کف بخت عنان می‌آید

نه به زورم زه دولت به کمان می‌آید

نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 223

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور