غزل شمارهٔ 444

خویش را در کوی بی خویشی فگن

تا ببینی خویش را بی خویشتن

همچو نقطه خال آن شیرین دهن

زیر لب افتاده بالای ذقن

آن که را دانم که: اویم دشمنست

وز روان پاک بدخواه منست

کرد باید مر مرا و او را رون

شیر تا تیمار دارد خویشتن

پس شتابان آمد اینک پیرزن

روی یکسو، کاغه کرده خویشتن

کشتیی بر آب و کشتیبانش باد

رفتن اندر وادیی یکسان نهاد

هر کجا که پا نهی ای جان من

بردمد لاله و بنفشه و یاسمن

بشنو از دل نکته‌های بی‌سخن

و آنچ اندر فهم ناید فهم کن

ای دلارام من و ای دل شکن

وی کشیده خویش بی‌جرمی ز من

جان من جان تو جانت جان من

هیچ دیدستی دو جان در یک بدن