غزل شمارهٔ 2746

انصاف بده که نیک یاری

زو هیچ مگو که خوش نگاری

آمد به درت امیدواری

کو را به جز از تو نیست یاری

ای دل، بنشین چو سوکواری

کان رفت که آید از تو کاری

پروانه شبی ز بی قراری

بیرون آمد به خواستاری

ای بوس تو اصل هر شماری

چشم سیهت سفید کاری

خضری به میان سینه داری

در آب حیات و سبزه زاری

می‌آید سنجق بهاری

لشکرکش شور و بی‌قراری

ای چشم و چراغ شهریاری

والله به خدا که آن تو داری