غزل شمارهٔ 2680

هوای نیکوان عیش است و شادی

مراد عشقبازان نامرادی

سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤادي

و رُوحي کُلَّ یَومٍ لي یُنادي

در صد فتنه را بر خود گشادی

دو گامی رفتی و از پا فتادی

به آن قوم از تو می‌خواهم گشادی

فقیهش بی‌یقینی، کم‌سوادی

ز ما برگشتی و با گل فتادی

دو چشم خویش سوی گل گشادی