غزل شمارهٔ 438

هوای نیکوان عیش است و شادی

مراد عشقبازان نامرادی

ز ما برگشتی و با گل فتادی

دو چشم خویش سوی گل گشادی

چنین باشد چنین گوید منادی

که بی‌رنجی نبینی هیچ شادی

در صد فتنه را بر خود گشادی

دو گامی رفتی و از پا فتادی

به آن قوم از تو می‌خواهم گشادی

فقیهش بی‌یقینی، کم‌سوادی