رباعی شمارهٔ 1267

من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم

فرهاد تو شیرین‌دهن خوش‌سخنم

هر گه که نظر بر گل رویت فکنم

خواهم که چو نرگس مژه بر هم نزنم

از آمدنم فزود رنج بدنم

از بودن خود همیشه اندر محنم

شمع آمد و گفت: موسی جمع منم

اینک بنگر چو طشت آتش لگنم

شمع آمد و گفت: بر تن خویشتنم

دل میسوزد که سخت شد سوختنم

گفتم که «چنان شیفتهٔ آن دهنم

کز تنگی او تنگدل و ممتحنم»

هیچم همه تا با خود و با خویشتنم

هستم همه تا با خود و با جان و تنم

امشب همه شب نشسته اندر حزنم

فردا بروم مناره را کارد زنم

من یک جانم که صد هزار است تنم

چه جان و چه تن که هر دو هم خویشتنم