رباعی شمارهٔ 104

امشب همه شب نشسته اندر حزنم

فردا بروم مناره را کارد زنم

فانی شدم و برید اجزای تنم

می‌چرخ که بر چرخ بد اول وطنم

من یک جانم که صد هزار است تنم

چه جان و چه تن که هر دو هم خویشتنم

از آمدنم فزود رنج بدنم

از بودن خود همیشه اندر محنم

شمع آمد و گفت: موسی جمع منم

اینک بنگر چو طشت آتش لگنم

شمع آمد و گفت: بر تن خویشتنم

دل میسوزد که سخت شد سوختنم

گفتم که «چنان شیفتهٔ آن دهنم

کز تنگی او تنگدل و ممتحنم»

هیچم همه تا با خود و با خویشتنم

هستم همه تا با خود و با جان و تنم

هر گه که نظر بر گل رویت فکنم

خواهم که چو نرگس مژه بر هم نزنم