رباعی شمارهٔ 1099

بگذر به دیار یارم ای پیک شمال

بر خاک رهش به جای من دیده بمال

ای چارده ساله مه که در حسن و جمال

همچون مه چارده رسیدی به کمال

ماهی که نظیر خود ندارد به جمال

چون جامه ز تن برکشد آن مشکین‌خال

گر دست دهد دولت ایام وصال

ور سر برود در سر سودای محال

ناید به کف آن زلف سمن مال به مال

نی رقص کند بر آن رخان خال به خال

خاک سر کوی آن بت مشکین خال

می‌بوسیدم شبی به امید وصال

ماییم که نیست غیر ما، اینْت کمال!

مشغول جمال خویشتن، اینْت جمال!

مائیم و میی و مطربی مشکین خال

بی هجر میسَّر شده ایام وصال

بگذر ز حس و خیال،‌ای طالب حال

تا هر دو جهان جلال بینی و جمال

شب چیست سویدای دل اهل کمال

سرمایه ده حسن به زلف و خط و خال