شمارهٔ 75

ماهی که نظیر خود ندارد به جمال

چون جامه ز تن برکشد آن مشکین‌خال

آن می که گشود مرغ جان را پر و بال

دل را برهانید ز سیری و ملال

آواز گرفته است خروشان مینال

زیرا شنواست یار و واقف از حال

اسرار حقیقت نشود حل به سؤال

نی نیز به درباختن حشمت و مال

این عشق کمالست و کمالست و کمال

وین نفس خیالست خیالست و خیال

پر از عیسی است این جهان مالامال

کی گنجد در جهان قماش دجال

الخمر و من‌الزق ینادیک تعال

واقطع لوصالنا جمیع‌الاشغال

عشقی دارم پاکتر از آب زلال

این باختن عشق مرا هست حلال

مردا منشین جز که به پهلوی رجال

خوش باشد آینه به پهلوی صقال

گر دست دهد دولت ایام وصال

ور سر برود در سر سودای محال